Projects

As there is no journalist found to present the work of Afkikker to the public and because also the public with interest into the music, didn’t form a coherent group, I decided to start by myself with my own ideas for the presentation of a new philosophy  based on experience, intuition, dreams, synchronicities, coincidences and  most of all enthusiasm what is sometimes called the soul. All these things and my maternalistic instincts are not so accepted in the academic and paternalistic world where power and the quantity of success is much better understood. Although I want to realize a scientific insight into the matter that is as much objective  as subjective. The tools are the configurations of well-ordered brains.

If someone has any interest into this field where economics, social life and mental ideas are being part of the same dialogue,  we can do it together. Afkikker has a great archive from which we can start and then see how it moves. I always believe that good vibes are finding each other. For me it is evident that new ideas have to come from the woman, and that the masculine side of society can be incorporated because the woman her vision is not so divided, it embraces the whole planet. 

One of the most wonderful civilizations are the Etruscan which is also present in Afkikker: 3 wall paintings by Jan Van Imschoot.  You also find a poem of prof. Walter Verraes that is has to happen ‘here and now’. Francis Cromphout wrote a poem about a monster, also this we overwon.  So that we can give all fresh energy to the ‘autopoiesis’, that what  manifest out of itself. In this way we are looking to a bright new future!!

End of the project about the music of Steve Lacy, last concert on his birthday July 23, 2017, Lacy was born in 1934 in New York.

I’m very grateful to Andy Declerck who played 6 c0ncerts in Afkikker, mostly with the music of Steve Lacy, 3 concerts with violinist Michail Bezverkhni and pianist Stijn Engels, 1 with Chris Culpo from Paris, one with Jouni Isoherrenen from Paris and last one with Stijn Demuynck at the drums and Stijn Engels at the piano.

For me it is unforgettable!! I gave a lot of energy for the preparation, registration, food and drinks, even the cleaning I did all by myself, but there will also be the memory of such a honest search, how Lacy constucted his music. Each time I performed the poetry of Lao Tzu, Herman Melville, Brion Gysin, Manyo-shû, Kanneth Rexroth and Osaki Koyo; the Tina’s Tune with the last words of Lacy:

If I must die, let it be autumn

Ere, the dew is dry

andy afkikker pixel

 

concert 23.7 pixel

publicaties

Archiefboeken, cd’s en dvd’s zijn te koop in Afkikker

books: 20 euro,    cd’s 15 euro,    dvd’s  20 euro

AUTOPOIESIS              Rita De Vuyst

Ruimte scheppen voor een nieuw project rond autopoiesis. Een zoektocht naar de betekenis van het woord in de context van wetenschapsfilosofie naar voor gebracht door Fritjof Capra, Maturana, Varela en vele anderen. De integratie van een oeuvre als dat van Daisne en Lacy had ik graag in deze gedachtegang opgenomen. Alleen als de compositie van een oeuvre als spiegelbeeld kan dienen voor het systeem van samenstelling van cellen en organen die stof tot leven brengen kunnen we een stap dichter bij de vrede komen tussen religie, kunst en wetenschap.  Heden te dage merken we eerder een koude oorlog die vrij ernstig kan genomen worden waarbij niet partij-gebonden onderzoek het daglicht ontnomen wordt. 

Dit onderzoek zal verder gevoed worden door een herlezing van het oeuvre van Johan Daisne, die nu ook naar de onderwereld gemanipuleerd is. Concerten hebben we momenteel voldoende gehad om te begrijpen dat het leven in de muziek zichzelf  kan voortplanten indien er een waar en zuiver idee achter schuil gaat zoals bij de muziek van Steve Lacy, hij heeft letterlijk de vader en de moeder samen gebracht en de traces hebben het leven gemanifesteerd in een ultiem complot eigen hoogbegaafde Jood die zijn eigen vrijheid schept wanneer deze hem door zijn sociale status wordt ontnomen. 

De nieuwe goden zullen ons het hemels geluk op aarde brengen omdat zij de tegenstellingen oplossen in het moment van inzicht en zuiverheid van idee en handeling; de geachte is de actie bij autopoiesis. Bij een splitsing van gedachte en daad kan er geen sprake zijn van autopoiesis, dit is de toestand die onze moderne maatschappij geschapen heeft. Aangezien deze predestinatie ook erfelijk is en sociaal bepaald, kan deze toestand niet cognitief aangeleerd worden. Het is handelen zonder denken en intuïtief voelen welke richting het uitgaat. 

Ik heb de indruk dat dit werk zichzelf zal samenstellen en de nodige energie zal vrijmaken voor een beleving op een steeds hogere trede van bewustzijn.

Hierbij zal ik ook trachten de synchronicity, zoals bestudeerd door Jung en Pauli hiermee in verband te brengen. 

Tenslotte zal de evolutieleer als ruggengraat dienen en zal Darwin eigenlijk terug zijn terrein moeten prijsgeven ten voordele van zijn vader Lamarck, die eigenlijk niet meer genoemd wordt, maar wiens ideeën wel degelijk gebruikt worden om het nieuwe paradigma ingang te laten vinden. 

Er is dus wel degelijk een mogelijkheid dat we terug voor de deur staan van een duidelijke befurcatie en het bewustzijn zich afsplitst tussen een hoger en een lager, zoals dit gebeurd is bij elke religie. Deze maal kan het geen blind geloof zijn maar een participatie in de creatie zelf. De kunst heeft ons geleerd hoe we kunnen scheppen, de wetenschap hoe we dat kunnen plaatsen en begrijpen; de religie heeft ons de euforie geleerd van de meditatie zonder de kennis van de neurotransmitters in de synaptische spleet.

Er gebeuren zovele dingen in het leven

Dat herinneringen door elkaar gaan zweven

Daar is geen vaste grond

Leven, dat is de sprong

Alleen in de creatie van een eigen wereld

Kan de objectieve wereld tevoorschijn komen

To bring science, religion and art closer we must dig  to the deepest roots and see if their fields have something in common, if their systems could be complementary within a deep ecological perspective and see if one system could work as a catalyst for the others.

The field of art I did explore myself; religion I grew up with, as a child it gave me  satisfaction  transcending  daily life. Science has an underground character and very difficult to penetrate. Along the social side I could follow the intern housework in Afkikker. On ResearGate I could follow the philosophy and publications of many international scientists. Thanks to  the insights and studies of brave researchers  the information can come to the surface, but most of it is a big secret.

Autopoiesis is a pattern that we can follow throughout the evolution of life, we can observe the formation of patterns at all levels of living systems; from cell to organ to organism and on the social level of society as well as in the ecosystem as a whole.

What is needed is a new perception of reality within a frame of a broad social and cultural context to cope with the problems of our planet the Earth which has its consequences in the global biosphere.

The holistic point of view stresses the interconnectedness and factors of interdependence. To get a better grip on reality a radical shift is needed in our perception of values, a new moral code has to become accepted or imposed by a new political system who brings the Earth again in balance. If we are to survive we must search for an new perspective and goodwill.

How these new findings can reach the corporate leaders and the global population is, still in the world of social media, a big question mark. We see that science, art and religion are intermediary, they can offer solutions but are missing the power to carry out the program. Taking this in consideration, we can see already the light in the tunnel as we think about the possibility that the  triangle science, art, religion can work as a sheeting anchor, if bringing them together in the same field.

What to expect as U.S. leaves Paris Climate Accord; withdrawing from the accord could be a political move to retain the voters who pulled the lever for the president last year. This is a very weak link of the democratic system and so the system is failing.

What is needed is wise and good leaders with a fundamental knowledge of science, insight in the functioning of art and religion; believe, knowledge and empathy must fill up the whole Triangle.

The key concept is sustainability; satisfying the needs without diminishing the prospects of neighbors and future generations;  this is also a very old wisdom.

The dramatic change of concepts and ideas that occurred in physics have brought about a profound change in our world view; in the 20s, the exploration of atomic and subatomic particles brought us in contact with an unexpected reality,  our language seemed inadequate. And still it is not so clear; the interpretation of the quantum physics is still an intense matter of discussion, it’s a very difficult matter.

Changes in paradigm occur discontinuous as a revolutionary break, called paradigm shift. Now we see that the new findings in the quantum physics are mirrored in a much broader cultural context. The changes are also breaking through in a larger social and ecological field; as we see the migrations of people, the wars going on, the depressions of working people, the social isolation, the change of the climate. The old paradigm has dominated for several hundred years, as a mechanical model of the world, the objectivity of knowledge, the importance of measurements that put quantity above quality and form and presentation above content. This was mostly a paternalistic society with accent on hierarchy and power. Now we are driven to a more maternalistic side of the system.

The new paradigm is about the ecological awareness of the underlying pattern of autopoiesis. We observe what happens; if we less disturb the balance of nature, if we use more our intuition to see the direction of evolution, if we use our feelings for aesthetics to create a new world, if we exchange information for a better understanding of the ecosystem in which we live. Ecological awareness recognizes fundamental interdependence. All this was already very good understood by the farmers, now that family farming disappeared so very quickly , a lot of insight and knowledge is lost. The modern workers are using most of all machines and robots, have very little to do  with the work on the land in the country. In some niches the country life is living on; I never thought I should take care of 3 sheep on a small estate of my parents. It gives a very special rest and feeling. Finally this is a good example of autopoiesis.

Ecology recognizes the intrinsic value of all living beings and is a spiritual awareness as well. The human spirit is understood as feeling a sense of belonging, of connectedness to the cosmos as a whole. This way the ecological awareness is consistent with the philosophy of spiritual traditions; next to the Christian mystics, the Buddhism, there are many, some are still vital others died together with their culture. The bridge between science and religion is important for the survival of our spiritual heritance; art can help to express the new bond.

Also the maternal aspect of social ecology is penetrating the old paternalistic worldview. The mother stands closer to nature as the father who has not forgotten yet hunting the animals. Patriarchy, imperialism, capitalism, racism are anti ecological and go hand in hand with the negation of women as an equal partner. The paradigm shift can be realized if there is an expansion of our maternal values; the quality of life must be integrated as well as spirituality and art in a healthy, dynamic balance of the ecosystem.

The paradigm shift includes a shift from vertical hierarchy to horizontal networks where cooperation and partnership are crucial for the survival. Darwin will not be the winner of the new system. Symbiotic cultures become a necessity for the transfer to the new society, where eco-centrical  values take over the anthropo-centrical behavior. In this wide perspective even the non-living is integrated in the network and the opposition between living and non-living disappears. In this new system also new ethics emerges in harmony with nature and the whole of the planet. Also scientific research will be dependent on the new values. Science was too long captured in its own old paradigm, many tests are happening within a closed circle. Also here the ethics must get a new code.

If we see all these shifts, the question is how all this can be realized at once. These principles are only subscribed by a minority of scientists. A few names are very important to mention: Joanna Macy, Warwick Fox, Theodor Roszak, Frijof Capra, Remo Roth, Arthur Koestler, Claudio Messori, Bernd Schmeikal, David Bohm, Larry Dossey……and many others. To concentrate on these ideas would bring us already closer to the facts, as the switch happens first into the mind.

System thinking is pioneered by biologists as Aristotle who brought biology together with physics, metaphysics, ethics and politics. The gestalt psychologists were interested in looking at the totality of the mind and behavior. Their guiding principle is that the whole is greater than de sum of its parts. The link between the eco system as a whole and the artist, is not  accepted yet; it is the composition of the oeuvre that I want to put forward as an example for thought as a system and autopoiesis. Each artist has its own style, inspiration and improvisation; the non-linearity of the oeuvre is a strong argument for the new paradigm; Steve Lacy was not only one of the best jazz musicians of the second half of the 20th century, but first of all a creator of a system, that has its roots in the whole culture of mankind; he was a prophet with a mission. The same we can say of Johan Daisne and Ilya Eherenburg, Osip Mandelstam and many others. Time to see the artists in a new context that makes them whole again, for too long their oeuvre was cut in too many pieces.

The idea of the living, spiritual Earth flourished throughout the Middle Ages and the Renaissance until the Cartesian image swept it away. Kant wrote ‘The organism will be both an organized and self-organizing being’, this was a very cautious expression, although the split of the spirituality and the rationality also was propagated by him. The idea of Goethe as the ‘harmonious whole’ got its influences too.  The living planet was incorporated by some modern scientists into the Gaia hypothesis.

The romantic ideas in poetry and literature went its own way, but were never accepted as an scientific experience; it happened on the edges while the new cell theory, the rise of microbiology and the discovery of the laws of heredity got the funds for investments. Many artists were rather starving but believed in their mission and did all they could to express their feelings, distribute their knowledge and wisdom.

At the beginning of the 20th century with the revolutionary findings in the quantum physics, the mystic, spirituality and rationality came closer for a while and even exchanged some information as there was the collaboration between Jung and Pauli; they even published together a book about synchronicity. In the quantum physics, objectivity was rejected and the integrated wholeness of the system became the new paradigm. David Bohm published ‘Science, Order and Creativity’ and ‘The Undivided Universe’, but it seems that his ideas are since long forgotten by science. The gap between science, art and religion is now rather an abyss.

The question is, if humanity will drive forwards as a whole or will there be a split into 2 kinds of humans and how will the reproduction happen? By the production of art, the artist always was conscience about his own procreation. Lacy composed ‘Traces’, what he left behind. Other musicians are playing his music in Afkikker. Now on his birthday July, 23, Andy Declerck will invite musicians who never played his music before; they will play: Cross Purposes, Esteem, Tina’s Tune, Prayer, Nowhere Street, Mother Goose, Art, blues for Aida, l’Erbe de l’oublie and Bone. And so the music will stand up again and more or less we can follow the musical ideas Lacy has put into his music. But for the comprehension of the whole oeuvre, we must look at the poetry, the words which functioned as inspiration, the poets and their historical context. Ultimately art has a political meaning and gives its answers on what happened to our brothers and sisters. The songs Lacy has written on the poems of the Acmeists, Mandelstam, Akhmatova, Tsvetajeva and Pasternak, are  of such a very deep beauty.

The drama of great composers and poets is, explains Brodsky, that in their development, they start to write for a smaller public,  until they focus on one elect and ideal person.

affiche andy scan 23.7.170002

 

We celebrate the birthdag of Steve Lacy in Afkikker with a concert of the trio Bone; Andy Declerck- sax, Stijn Engels- piano, Stijn Demuynck drums

Receptie om 20 u

Concert om 21 u

 

affiche misha scan 27.7.170002

 

 

 

 

 

 

 

Nog 2 concerten voor deze zomer in Afkikker met jazzsaxofonist Andy Declerck op 23.7.17 voor de verjaardag van Steve Lacy en op 27 juli 2017 om 20 u komt Mikhail Bezverkhni zijn 70 ste verjaardag vieren, iedereen is uitgenodigd die in de muziek gelooft als heler.

Het grote gelijk van de kunst en hoe een zonderling en intellectueel  als Johan Daisne, er mee omgaat.

Ziehier zijn gedicht over het groot gelijk:

Ik heb gelijk, al moest ik iedereen te lijf

ik ben van ‘t ras niet van die zoetjes treuren

pas op die ‘t waagt iets van mijn werk te scheuren

er ligt een browning onder mijn geschrijf

ik heb gelijk, al hitsen ze ‘wat lef’

het is niet waar, ik ben geen lake protser

ik ben niet op mijn eigen kleine zelve trotser

omdat ik zijn goud uit mij opwaarts hef

heb ik dan geen gelijk zeg natte straat

lantaarns van mijn jeugd in wind en regen

o spreek, bleven jullie mij dan niet genegen

ach koele browning aan m’n nat gelaat

Johan Daisne

Samen met de muziek van Steve Lacy promoten we de dichters wiens woorden hij op muziek heeft gezet als eerste Mother  Goose, opgedragen aan Afkikker, het gedicht is van Kenneth Rexroth de godfather van de Beatpoets;

MOTHER GOOSE                KENNETH REXROTH

do not pick my rosemary, do not pick my rue

I am saving u^my sorrow and I have none for you

I expecxt to meet a lover who will break my heart

he will be a noble man, his folks will make us part

when my heart is broken I will jump in the see

you can take the herbs of sorrow and throw them after me

De filosofie van Lacy is gebaseerd op het taoïsme en de woorden die hij gekozen heeft zijn van Lao Tzu

there is no need togo outside for better seeing, nor to peer from a window

rather abide at the center of your being, for the mor you leave it the less you learn

search your heart and see if he is wise to take each turn

the way to do is to be

knowledge studies others, wisdom is self-know

muscle masters brothers, self-mastery is bone

content need never borrow, ambition wanders blin

vitality cleaves to the marrow, leaving death behind

Het gedicht Art van Herman Melville heeft Lacy voorgedragen bij zijn afscheidsconcert in Bergen.

ART                  HERMAN MELVILLE

in placid hours well-pleased we dream of many a brave unboddieed scheme, but form to lend pulsed life create what unlike things must meet and mate

a flame to melt a wind to freeze sad patience joyous energies, humility yet pride and scorn, instinct and study, love and hate

audacity, reverence, these must mate and fase with Jacob’s mytic heart to wrestle with the anger Art

Toen Aida, de organisator van Lacy in Japan zelfmoord pleegde, heeft Lacy een dodenmars gecomponeerd op de woorden van Manyoshu

BLUES FOR AIDA          MANYOSHU

vous qui affirmiez que vouliez me rencontrer

qui donc êtes-vous qui à l’heure de la rencontre encore cacher le visage

cette fois pour sûr je vais mourir mon ami, car lorsque l’on aime pas une nuit, pas un jour, l’on ne trouve le repos

herbe de l’oublie le long du mur à foison,j’ai eu beau planter en dépit de la maudite herbe

désir d’amour toujours me point

Het is moeilijk te achterhalen waarom deze mooie teksten gecoupeerd worden indien ze op zoek gaan naar een nieuw publiek. Het departement cultuur van Stad Gent heeft onze subsidieaanvraag geweigerd, het KASK weigert niet enkel om onze film ‘De Trein der Traagheid’ voor te stellen maar ook onze jazz programmatie wordt geweigerd op facebook. Dit heeft als gevolg dat Afkikker zijn eigen ambassadeur  zal spelen via deze website  en het facebook.

We hebben goed de lessen ingestudeerd van Ilya Ehrenburg die evenals dichter, schrijver, oorlogsjournalist, ook schrijver was van Soviet propaganda en haatbrieven schreef tegen Nazi-Duitsland. Elk politiek systeem heeft maar 1 goed getrainde ambassadeur nodig met de nodige empathie die beseft hoever hij kan gaan om het systeem niet te verstoren en toch de durf heeft om zijn een eigen creativiteit uit te werken. Stalin had er zo maar 1 nodig.

Johan Daisne heeft Ehrenburg ontmoet tijdens het congres van de Vrede in Wroclaw, Polen augustus 1948.  Daisne was uitgenodigd door de Poolse regering om het Wereldcongres van Intellectuelen voor de Vrede bij te wonen. Er is een boekje daarover verschenen.

Na wat zoeken vond ik het boekje DE VREDE VAN WROCLAW of EEN PROEVE VAN SPIJKERSCHRIFT van Johan Daisne en bij het openslaan vond ik direct de woorden: ‘Ten slotte Ilia Ehrenburg, de wellicht populairste figuur van het Congres. Niemand heeft zeker zoveel autografen als hij moeten neerschrijven. Hij werd er werkelijk lastig mee gevallen. Voor het Congresgebouw stond steeds publiek, benieuwd om al die grote mannen eens van dichtbij te bekijken. Afgaand op de in de kranten verschenen foto’s probeerde men hen thuis te brengen. Maar Ehrenburg was zo herkend. en ik geloof dat de politie tussenbeide heeft moeten komen om hem te beschermen tegen geestdriftige bestorming door een jeugd van beiderlei kunne. Wellicht lag daarin en in een zekere schuwheid de oorzaak van zijn vrij verveelde houding. Haastig krabbelde hij zijn naam hier en daar neer, in de zee van hem toegestoken albums of notitieboekjes en nam onverwijld de wijk.

Hij zag er overigens vermoeid uit, met zwaar omwalde ogen en een gegroefd, onfris gelaat, en veel verouderd, hij ook: grauwend warrig haar, een half tandeloze mond, ronde rug en een ouwelijke trippelpas. de hele tijd van het Congres heb ik hem in hetzelfde bruine reisjasje zien lopen, met dikke boeken onder de arm en zuigend  op een sigarettenpeuk (hij leek de rook wel op te eten) of op zijn pijp.

Aan de ene kant deed hij, de Israeliet en minnaar van Parijs, zich cosmopolitischer en omgankelijker voor dan de geslagen Ariêr Fadiëiëv; aan de andere kant echter voelde men soms nog een bijtender vuur in hem laaien, gestookt door een rusteloos verstand en een kwajongensachtige onhandelbaarheid. Aldus heb ik een “menu” gezien, dat hij bij wijze van aandenken in iemands zakboekje had geschreven, tijdens een stille middag, in een museum. Ehrenburg was nog steeds woedend geweest om de reactionaire woorden die Prof; A.J. Taylor van Oxford op het Congres had uitgesproken, en had zich toen gewroken door die geleerde historicus in allerlei verfijnd kannibaalse gedaanten op te dienen: Ox-Taylorsoep, Taylormops, etc. Getekend Ehrenburg, in Oudslavische letters, zoals op ikona’s.

Anatol Goldberg heeft een vollediger beeld van Ehrenburg beschreven dat een beter licht werpt op het waarom van zijn gedrag. Ehrenburg moest het kosmopolitisch karakter van de Soviet naar het Westen over brengen zonder in te gaan op de vragen die men hem stelde over de verdwijning van schrijvers en intellectuelen; deze materie mocht en kon niet gesproken worden. De werkelijkheid was van een meer luguber gehalte in de Soviet, volgens het boek van Anatol Goldberg en misschien had Ehrenburg al een voorgevoel wat er in november  1948 zou gebeuren. 

In November 1948, the Jewish Anti-Fascist Committee was dissolved by Stalin, a number of its leading members were arrested, and the arests continued into 1949. Among those detained were the writers Bergelson, Fefer, Kvitko and the outstanding Yiddish poet Perets Markish, whom Ehrenburg held in high esteem. Three and a half years later they were shot. To begin with, the arrests took place in great secrecy. But on 28 January 1949, the Soviet Press published an open attack on a group of theatrical and literary critics, and it was this that marked the start of Stalin’s campaign against the so called cosmopolitanism. 

The Ministry of Interanl Affairs arrested all the leading Jewish personalities-writers, poets, artists, musicians and officials in the Government and the Party throughout the country. The entire elite was eliminated, leaving the Jewish minority leaderless and helpless. Whitin a few days 431 Jews intellectuals were arrested and put in chains- 217 writers and poets, 108 actors, 87 artists and 19 musicians. The majority perrished in concentration camps. Only a few returned alive….(Joel Cang, The silent Millions, A History of the Jews in the Soviet Union, London, 1969)

The power chooses  its servants and decides which artists will never get a voice.  

It is in this frame that we must try to understand why the name of Lacy doesn’t get mentioned in the schools, because he opens a door towards the cosmic gold. He was a Jew and a cosmopolitical artists. he took the best out of everything and gave a voice to the poets of  the Soviet as Mandelstam, Tsvetaeva, Akhmatova whose poetry was the inspiration for his music. 

Some musician who never lost contact with Afkikker is playing the music of lacy for the first time this year in Ghent. It was during the New Year concert of 2017 in Afkikker that Mikhail Bezverkhni was invited for a classical program and Andy Declerck for a jazz program. The classical and the jazz under the same roof was already a new thing. At the end I proposed the idea to make a band based on the music of Lacy, which later got the name of Bone. And so we presented 3 concerts with the Bone trio, the pianist was Stijn Engels. This happened with the subsidy of the National Lottery, now we got some subsidy from the Province to do another 3 concerts with the music of Lacy; first was a duo Andy Declerck and pianist Chris Culpo, this was sublime good, the second concert got a funky touch with bass player Jouni Isoherrenen, Andy Declerck on sax and Stijn Engels on piano. For the third concert Andy will invite some students to play with him on the anniversary of lacy July 23, 2017. 

After this it will be silent as the city evaluated our dossier as negative. This will be the opportunity to write and order my thoughts for a next publication that will call AUTOPOIESIS. In this I shall try to bring modern science together with the phenomenon of music. How everything is coming together; concrete and abstract things must be based on the same laws of autopoiesis, if there is enough freedom and coherent action. Just now we see that freedom on the workfloor is diminishing and consequently also free actions. We see that they make people afraid so that they take less initaitive. People who are afraid are very easy ot manipulate. Music gives confidence and meaning, it sharpens consciousness which give us a broader view.  We follow the evolution and see in the far distance where it is leading us. 

Wij stellen nog 1 concert voor rond de muziek van Steve Lacy op zijn verjaardag 23 juli 2017.  Om 20 uur kan je in Afkikker genieten van een glaasje bubbels. Enkele dagen later op 27 juli vieren we dan de verjaardag van Mikhail Bezverkhni eveneens om 20 uur. 

23 juni 2017: FUNCY BONE met Andy Declerck sax , Jouni Isoherrenen bas en Stijn Engels piano

jouni 2

23 juli  2017verjaardag Steve Lacy in Afkikker uitgebreid programma met concert, film, voordracht en filosofie rond muziek en wetenschap.

scan affiche funky bone0010

 

 

 

 

 

 

 

5 stukjes rond Steve Lacy door Bernlef uit zijn bundel : De Noodzakelijke Engel

Noodzakelijke engel

De engel is noodzakelijke en dus

Gevallen, vleugels als nagels in

Het vlees gegroeid. Hij gaat gebukt.

 

Droog en bijna sloom begint hij

Zijn dag met het vergeten van zijn instrument

Hij heeft een stem maar houdt hem tegen.

 

Eén noot, zo weet hij, en er is

Geen terugweg meer, het web

Weeft zich dan als vanzelf.

 

De verhalen over hem bekend

Zijn vals: ‘Geluid of geen geluid

Dat is alles wat je hebt.

 

Ik ben er niet, nog lang niet, nee –

De vonk, de afgrond en de sprong

Zij rusten diep in mij.

 

Hij is niet onder ons om

Wonderen te verrichten maar

Ons de kale plekken voor te spelen

 

Eén

Voor

Eén.

2. Sintels

Achter de plaatijzeren loods

De hoop zwarte sintels

Hij komt aangelopen door het armeluisgras;

Volwassen cherubijn.

Jarenlang keek hij zwijgend in spiegels

Naar een lege stoel op het balkon

Naar een gat in de zool van zijn schoen.

Hij kijkt om zich heen, knikt tevreden;

Het gras verwaaid onder het lage licht

De plaatijzeren loods bladderend onder zijn aandacht.

‘De melodie is er al,’ zegt hij, ‘altijd-

nu nog de juiste noten’ en raapt de

sintels op, één voor één.

Hij lacht als een kind dat weg wil

‘als in het sprookje’, zegt hij. Zo

sintels strooiend verlaat hij het terrein.

  1. Zandkorrel

Hij keek zo lang tot de

Berg een kiezel werd en verder sleet

Tot korrel, één enkele zandkorrel nog

En op een splinter zat je net

Zo goed als op een stoel, vond hij

Houvast genoeg voor zijn gevoel

Al kon het minder, moest het

Beslist minder want daar

Zat de toekomst in.

  1. Koud vuur

Vuurvliegje dat de cape

Van het duister omsloeg en

Tussen kale takken lichtend verdween

Het schuilt in dorre struiken

In spleten van de schutting

In scheuren in de blinde muur.

Neerslaande rook maakt uitzicht onmogelijk

Met een stokje port hij in de as

‘net waren ze nog hier, de steen nog warm’.

Zoals gewoonlijk alles gevlogen

De geur, de glans, de oogopslag

Met een stokje port hij in de as

Tot tenslotte toch een vonk, de allerlaatste

Overslaat en hij leven maakt uit al bijna

Koud geworden resten; zijn flakkerende vorm.

  1. Stilte

De melodie op de mouwen versleten

Van de akkoorden alleen nog

Wat wapperende flarden

In lege schoenen stapt hij voort

Langs jerrycans en flats op weg

Naar braakliggend terrein.

Kaalslag maakt hem sterker

Hij dunt zijn kapsel uit tot op

De laatste haar waaraan hij zweeft

 

En toen stapte Lacy de Afkikker binnen

Keerde telkens terug tot

de  weg meer niet meer bestond

Rita De Vuyst

May 10, day of independent research!

Een nieuwe lente, een nieuw geluid!

Zeker, op zaterdag 20 mei kan je genieten van sublieme pianomuziek van Chris Culpo, een bondgenoot van Steve Lacy.

Hij zal ons nooit eerder gehoorde composities van Lacy voorstellen om 20 uur. Na de pauze is er een jam voorzien met Andy Declerck, muzikanten zijn welkom voor de jam en hebben gratis toegang, studenten 5 euro, en 10 euro als standaard.

Tijd dus om een componist die niet enkel een jazzmuzikant was voor te stellen. Chris Culpo behoort eveneens tot hedendaags klassiek.

Vernieuwing dus! Ook vooral omdat de dichters boven water komen als Lao Tzu, Kenneth Rexroth, Herman Melville, Brion Gysin.

Lacy heeft meer dan 400 liederen geschreven op woorden van dichters. De meeste van hen hebben hiervoor nooit een vergoeding ontvangen. Het woord is nochtans de basis en de kern van het verhaal dat we in Afkikker met mondjesmaat voorstellen.

Het trio Bone met Andy Declerck (s), Stijn Engels (p), Jauni Isoherrenen(b) is voorzien op vrijdag 23 juni.

Op 10 mei laten we nog een ander geluid horen, de dag van de eerste bommen die vielen bij de dageraad van de tweede wereldoorlog. Voor onze docudrama De Trein der Traagheid naar de novelle van Johan Daisne hebben we originele beelden gekregen van Defensie, van Belgen op de vlucht naar het zuiden van Frankrijk. Ook een beeld van Aisne, (de stad waar Daisne zijn voorouders geboren werden en dat ook aan de grondslag ligt van zijn naam Daine (van Aisne).

Er is ook een getuige te zien Maurice Deschoenaecker die als jonge soldaat de vlucht heeft meegemaakt en nu nog in leven is.

Verder zijn er enkele gedichten van Daisne die voorgedragen worden en de muziek van Lacy, een opname van het concert in Afkikker 2001, als begeleiding van de treinwielen. Michail Bezverkhni speelt in de Sint-Kwintenskapel op de 100ste verjaardag van Daisne in 2012. De soldatenliederen zijn gezongen door mijn vader, René De Vuyst. Het restaurant in de novelle is gefilmd in Afkikker met kaas en wijn en de gewonden zijn gefilmd in de Sint-Kwintenskapel.

De regisseur is Ivo Fisher uit Brussel.

Wie interesse heeft kan gratis komen zien op woensdag 10 mei, deuren 20 uur voor wie uitleg verlangt en de film begint op groot scherm met beamer om 21 uur. De meeste teksten zijn vertaald in het Engels.

Het café is nu open op vrijdag en zaterdag vanaf 15 uur, de zalen kunnen gehuurd worden voor feestjes en culturele activiteiten, onze kelder dateert uit de dertiende eeuw en verschillende boeken en cd’s uit ons archief kunnen gekocht worden. Een lijst op aanvraag kan worden doorgemaild.

Wie zich wil laten uitschrijven aarzel niet om ons te verwittigen. We bespelen een kleine niche, nog geen enkel journalist heeft het ooit gewaagd om een tipje van de sluier op te lichten. Er zijn ook geen tijdschriften waar ons onderzoek in zou passen, dus we doen maar alles zelf.

Stap mee in ons lenteproject,

In Afkikker, voorstelling DE TREIN DER TRAAGHEID naar de novelle van Johan Daisne om 21 uur, om 20 uur voorstelling onderzoek. Daisne was eerst  en vooral een onafhankelijk onderzoeker evenals, Beckett, Erhenburg, Chekov, Lacy, Kandel, Juliaan van Belle, Marc Verschooris, Pauli, Jung…die we dankbaar herdenken op 20 mei. Gratis toegang

Ons muzikaal avontuur zetten we verder………….

Christopher Culpo in Afkikker op 20 mei 2017, 20 uur

affiche 20 mei 17 cc 

Volgend concert in Afkikker op 20 mei 2017 om 20 uur. Rond 21u 30 jam met Andy Declerck en genodigden 10 euro inkom, studenten 5 euro e, muzikanten gratis. Culpo was een medewerker van Lacy gedurende 4 jaren en kwam verscheidene malen naar Afkikker voor een solo concert en met Nicolas Isherwood voor een prachtig concert in de Sint-Kwintenskapel. Isherwood zong ook de gedichten die Lacy op muziek dhad gezet. Blossoms is the name of the farewell concerts of Lacy to Europe. Afkikker organized 2 of the 10 concerts performed in 10 days in Belgium; one with the Japanese dancer Shiro Daimon and one with the classical violinist Michail Bezverkhni. The whole album is produced by our label Naked Music and can be ordered in Afkikker at 120 euro; 5 cd’s and 1 non professional dvd. The duo’s are with Irene Aebi, Frederic Rzewski, Joëlle Léandre, Mikhail Bezverkhni and Fred Van Hove. 

Afbeeldingsresultaat voor CHRISTOPHER CULPO en steve lacy

We moeten nog ergens de tijd vinden om vragen te stellen aan Culpo omdat hij het gebeuren in Parijs rond Lacy gedurende 4 jaren heeft gevolgd en ook met Lacy heeft gewerkt zowel in Parijs als Brussel.
Er zal hoofdzakelijk muziek van Lacy gespeeld worden.
Terug wordt de poëzie voorgedragen die Lacy inspireerde om deze muziek te schrijven.De dichters zijn: Lao Tzu, Herman Melville, Kenneth Rexroth, Manyô-Shû en Brion Gysin.

herman melvill x

lao tzu x

 

 

 

 

 

 

 

kenneth rexroth x

DSC00076

 

 

lacy-3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volgend concert op 10 maart trio BOBE A TRIBUTE TO STEVE LACY. OM 20 UUR

31 maart NATHALIE LORIERS EN SAM GERSTMANS OM 21 UUR.

5 MEI CHRISTOPHER CULPO OM 20 UUR

 

 

 

affiche 17 feb 17

 

 

affiche 10 maart 17affiche nathalie loriers x0007logo-nationale-loterij-da-vero

 

 

 

 

BONE FOTO

 

 

 

 

 

 

 

 

BONE A TRIBUTE TO STEVE LACY is een uniek trio, met Mikhail Bezverkhni viool, winnaar Koningin Elisabethwedstrijd, Andy Declerck, top saxofonist en Stijn Engels pianist met feeling, Rita De Vuyst, voordracht gedichten. Op 17 februari en 10 maart in Afkikker om 20 uur.

 Steve lacy’s music  is the core and inspiration for the next century.

Lacy was one of jazz’s greatest improvisers and musical minds, his compositions just started to be discovered. He always felt that he was not appreciated enough as composer. Indeed he composed about 400 songs alone, based on a selection of poets from all over the world.

Also the tunes of Monk get some new interpretations, since Lacy played with Monk and formed the first Monk repertoire band with Roswell Rudd in the 60s. Although during 25 years Lacy didn’t play Monk’s music, they are remembered as 2 brothers  of original music.

The rich legacy left by Steve Lacy has been the source of numerous tributes since his untimely passing in 2004. In Ghent, Mikhail Bezverkhni, one of his last musical partners often did in Afkikker, Belgium an homage to Steve Lacy and now recently we got the formation of a band baptized in Afkikker as BONE a tribute to Steve Lacy. Andy Declerck  is the sax player and Stijn Engels a local pianist. But Mikhail Bezverkhni comes from Saint-Petersburg and settled in Ghent, Belgium, after he won the prestigious prize of Queen Elisabeth Concours in Brussels.

Most devoted interpreters of Lacy’s music are IDEAL BREAD and THE WHAMMIES.

‘Ideal Bread’ is a New York based quartet led by the baritone saxophonist Josh Sinton, who worked with Lacy and the Canadian ensemble founded by trombonist Scott Thompson, who took lessons with Lacy’s trombonist Roswell Rudd.

‘The Whammies’ are co-led by Dutch alto saxophonist and former Lacy’s student in Boston, Jorrit Dijkstra and Boston-based pianist Pandedelis Karayorgis. The trombonist is Jab Bishop and bassist Nate McBride are high profile bandleaders from Chicago, each with strong ties to the Boston scene. The legendary Dutch drummer is Han Bennink who played with Lacy in the 80s. Another violinist from the Netherlands Mary Oliver is often invited.

Next to Ideal Bread and The Whammies  stands the Trio BONE with its own tribute to Steve Lacy in Belgium, the country Lacy chose to do his farewell concerts to Europe. Bone Trio starts with classical music of Bach, Ravel and Handel to evoluate in  3 musical poems  by Lacy: Bone from Lao Tzu, Art from Herman Melville and Mother Goose from Kenneth Rexroth. It becomes clear that we put the accent on the poetry which was very important to Steve because his music comes from the words, the meaning, the sense, the history.

BONE is now the only group in Europe to interpret the lit-compositions of Lacy: Mother Goose, Art and Bone. Bone beelongs t a cycle Existence, the core of the oeuvre of Steve Lacy.

Once Steve asked me to bring all the poetry together he used for his music. It is a lot, I started but lost the track. It’s also good to start with those for me are the most important: Bone based on the father of the Taoism Lao Tzu, who lived a 500 years BC.

Art the essence of the life of an artist about the meeting and mating of the opposites.

Mother Goose by the father of the Beat Poets Kenneth Rexroth, dedicated to me as the name of the CD registered in Afkikker in 2001 was called Mother Goose solo @ afkikker. This CD is produced by our label Naked Music and is the only CD of Lacy that could be published together with a book  edited and published as BONE.by Afkikker.

It’s a long story how Mikhail Bezverkhni went to visit Lacy in Paris 3 times, until he was called to play a farewell concert of Lacy in 2002 that we organized in Ghent, Belgium.

Bone respectfully interprets Lacy’s compositions preserving thee melodic, harmonic and rhythmic characteristics of each tune.

Playing the music of Lacy is far more than just a spirited tribute to an acknowledged master of improvised music, it is also a testament to Lacy’s merit as a composer.

A lesson of Monk: Don’t play what the public wants. You play what you want and let the public pick up on what you’re doing, even if it does take them 15, 20 years.

The music and heritage of Lacy is not forgotten en will never be as long as there is one to remember…

Rita De Vuyst, organizer of the concerts in Afkikker of Bone, on December 30, January 20, February 17 and March 10.

info@afkikker.be     0032475313997        www.afkikker.be

JAZZ GOES CLASSIC                   2017

BONE A TRIBUTE TO STEVE LACY

Andy Declerck sax                     January 20, February 17 and March 10

Michail Bezverkhni viool         8 p.m. 

Stijn Engels piano                      10 euro

lao tsu 1 lao tzu x

 

 

 

 

 

 

Lao Tzu

 

herman melvill x

 

Herman Melville

 

 

 

 

 

kenneth rexrothx

Kenneth Rexroth

 

 

 

Volgend concert in Afkikker op 17 februari 20 uur 10 euro met Mikhail Bezverkhni viool, Andy Declerck sax en Stijn Engels piano met het trio Bone, a tribute to Steve Lacy. Mikhail was één van de laatste muzikale partners van Lacy en speelde met Lacy op één van Lacy’s afscheidsconcerten aan Europa. Andy Declerck en Stijn Engels geven les muziek en spelen in verschillende jazz formaties. Alles samen krijgen we een alchemie van klassiek, jazz en avant-garde. Lacy zijn composities lenen zich goed voor verschillende interpretaties, aan ons om dat aan de muzikanten door te geven.

Vrijdag 10 maart BONE a tribute to Steve Lacy om 20 uur 10 euro. Met Mikhail Bezverkhni viool, Andy Declerck sax en Stijn Engels piano.

BONE FOTO

 

 

 

 

Vrijdag 31 maart Nathalie Loriers om 21 uur 10 euro; Nathalie Loriers piano en Sam Gerstmans piano

Nathalie Loriers is aan jazzpianiste en componiste  geboren in Namen, in 1991 vormde ze haar eigen kwartet  met Kurt Van Heck, Philippe Aerts en mimi Verderame. Ze heeft ook een trio met Salvatore La Rocca en Hans Van Oosterhout. Tevens speeelt Nathalie Loriers bij het Brussels Jazz Orchestra. In 1999 won ze de Gouden Django d’Or.

AFFICHE NATHALIE LORIERS X0002 AFFICHE NATHALIE LORIERS X0004

 

affiche-20-jan-17

affiche 17 feb 17

As our main project is about the music of Steve Lacy, one of the most important jazz player and composer of the second half of the 20th century, some biographical information:

Steve Lacy (July 23, 1934 – June 4, 2004), born Steven Norman Lackritz in New York City, was a jazz saxophonist and composer recognized as one of the important players of soprano saxophone.[1]  In the 1950s he started as a progressive dixieland musician, and went on to a long and prolific career. He worked extensively in experimental jazz and to a lesser extent in free improvisations.  Lacy’s music was typically melodic and tightly-structured. Lacy also became a highly distinctive composer.

In the 60s Lacy got involved with the avant-garde along Cecil Taylor, he also made a notable appearance on an early Gil Evans album. His most enduring relationship, however, was with the music of Thelonious Monk, although he didn’t play if for almost 25 years, the time of his own Sextet.

Lacy’s first visit to Europe came in 1965, with a visit to Copenhagen. He went to Italy and formed a quartet with Italian trumpeter Enrico Rava. After a brief return to New York, he returned to Italy, then in 1970 moved to Paris, where he lived until the last two years of his life. He became a widely respected figure on the European jazz scene, though he remained less well known in the U.S.

The core of Lacy’s activities from the 1970s to the 1990s was his sextet: his wife, singer/violinist Irene Aebi,  soprano/alto saxophonist Steve Potts.

Lacy was interested in all the arts: the visual arts and poetry in particular became important sources for him. Collaborating with painters and dancers in multimedia projects, he made musical settings of his favourite writers: Robert Creeley, Samuel Beckett, Herman Melville, Lao Tzu.

As Creeley noted in the Poetry Project Newsletter, “There’s no way simply to make clear how particular Steve Lacy was to poets or how much he can now teach them by fact of his own practice and example. No one was ever more generous or perceptive.”

In 1992, he was the recipient of a MacArthur Fellowship (nicknamed the “genius grant”).

He also collaborated with a wide range of musicians, from traditional jazz to the avant-garde to contemporary classical music. Outside of his regular sextet, his most regular collaborator was pianist Mal Waldron.

Lacy played his ‘farewell concerts to Europe’ in Belgium, in duo and solo, for a small but motivated public. This happened in Brussels, Antwerp, Ghent, Bruge and Bergen. This recollection is published by Naked Music. In Ghent he played with the classical violinist Mikhail Bezverkhni, winner of Queen Elisabeth Concours. He returned to the United States in 2002, where he began teaching at the New England Conservatory of Music in Boston, Massachusetts.

After Lacy was diagnosed with cancer in August 2003, he continued playing and teaching until weeks before his death on June 4, 2004 at the age of 69.

 BONE nieuwe formatie als tribute to Steve Lacy première op 20 januari 17 om 20 uur in Afkikker met Andy Declerck sax, Mikhail Bezverkhni viool en Stijn Engels piano, project JAZZ GOES CLASSIC met steun van de Nationale Loterij

logo-nationale-loterij-da-vero

 

Van Oud naar Nieuw

Jazz goes Classic

2016 kunnen we niet zomaar laten gaan zonder het feestelijk te vieren!

 Met de steun van de Nationale Loterij is het ons mogelijk om enkele zeer interessante evenementen te organiseren omdat we resoluut kiezen om klassiek en jazz samen te brengen met het oeuvre van Steve Lacy als mijlpaal. We danken eveneens Stad Gent voor de steun aan onze projecten.

Op 30 december komt Mikhail Bezverkhni, winnaar koningin Elisabeth wedstrijd viool samen met Kristof Bastiaensen, piano en Laurent Tomme, gitaar, dit voor het klassieke luik. Voor jazz hebben we Andy Declerck, Stan Callewaert en Geert Hendrickx uitgenodigd.

Enkele composities van Lacy zullen zowel klassiek als jazz uitgevoerd worden.

Naar volgend jaar toe willen we onze activiteiten verderzetten met lezingen over filosofie, wetenschap en kunst. Muziek zal ons steeds weten te bekoren en ons archief zal regelmatig voorgesteld worden, we denken hier aan de film ‘De Trein der Traagheid’ die gerealiseerd is met de steun van Stad Gent en de Nationale Loterij.

We hebben verscheidene opnamen van Steve Lacy en Mal Waldron en ook onze concerten van 2016 kunnen we nog eens herzien.

We zorgen ook steeds voor verrassingen die we nu nog niet kunnen aankondigen.

Van al onze activiteiten van 2016 wordt er een bundel gemaakt, deze kan ook besteld worden.

Iedereen is vriendelijk uitgenodigd op onze receptie vanaf 19 uur, het klassieke luik begint om 20 uur (gesloten deuren) en de jazz komt na de pauze om 21.30 uur.

Afbeeldingsresultaat voor logo nationale loterij

AFKIKKER

Rita De Vuyst

Sint-Kwintensberg 52

B-9000  Gent.

+32 475 313 997

info@afkikker.be

 Ons project 2016 loopt weldra ten einde, volgende donderdag is er jazz met andy Declerck 10 november 2016.

Op 2 december 2016, krijgen we terug een klassiek concerten met  het Grand Duo Mikhail Bezverkhni, viool en Timur Sergeyenia, piano, programma: hommage aan Edvard Grieg. Op 30 december is er dan het Nieuwjaarsconcert met Misha en Timur en vieren we de overgang van oud naar nieuw, na het concert dat telkens begint om 20 uur wordt er een drankje aangeboden door Afkikker. We kunnen dan al eens het programma voor volgend jaar bedenken.

Er zijn veel mogelijkheden en de werking van de neuron zal zeker terug een plaats krijgen om de muziek en het leven beter te begrijpen. We moeten de volledige evolutie van het mensdom bekijken, een DVD van een voordracht van  evolutiebioloog Walter Verraes kunnen we  laten zien en onze film De Trein der Traagheid zal jaarlijks ook een plaatsje krijgen in ons programma; de oorlog op Belgisch grondgebied is nog niet zo lang geleden…

We werken ook aan een publicatie van het werkingsjaar 2016 en de gedichten die Steve Lacy op muziek gezet heeft mogen we ook niet vergeten.

Al onze muziek van Lacy zal ik nu op een kleine drager zetten, dit zal goedkoper zijn om met de post op te sturen ons boek Bone zal er ook op te vinden zijn, opgedragen aan Steve Lacy en nog veel meer…

aff-jam-nov-16grieg-affiche 

aff zomer a

 

 

 

 

Op 1 juli 2016  zomerconcert in Afkikker

DE GROTE KLASSIEKERS

Mikhail Bezverkhni viool

Timur Sergeyenia piano

20 uur

deuren 19 uur

 

 

 

MIKHAIL BEZVERKHNI BORN IN LENINGRAD LIVING IN GHENT

Bezverkhny started his violin studies at the age of 5 at the Central Music School of the Conservatory of Saint Petersburg. He was a student of Liubov Segal and  Jacob Riabinkov. In 1965 he started his studies at the Moscow Conservatory under Yuri Yankelevich – one of the most prominent violin professors of the 20th century. He also studied with Maya GleyzarovaAbram Shtern and Nahum Latinsky. He is laureate of several international competitions:

  • 1967: 2nd prize Wieniawski Competition
  • 1969: 2nd prize chamber music competition in Munich
  • 1972: 2nd prize violin competition in Montreal
  • 1972: 1st prize chamber music competition in Belgrade
  • 1974: 1st prize chamber music competition in Budapest
  • 1976: 1st prize Queen Elisabeth Competition Brussels

In 1978 he was barred from leaving the USSR. In February 1990 he settled in Belgium. Since October 1992, Bezverkhny has been a member of the Shostakovich Trio, and his recordings for Melodya and Deutsche Grammophon now number more than forty.[2] During all these years he has been very intensely active as a violinist, a violist, a composer, a director and an actor. He was a long time a teacher at the Royal Conservatory of Gent. [3] His students include amongst others Dmitri Berlinsky.[4]As a composer, he wrote a virtuoso Suite Gambrinus for violin and piano. He is also painter.

TIMUR SERGEYENIA BORN IN MINSK LIVING IN GHENT

In 2017 Timur Sergeyenia celebrates the 40th anniversary of his concert career.

After thousands of concerts all over the world, the music is still spreading on under the magic hands of the pianist.

He started with music at the age of 3 and got his first lessons of his mother. Although a composer, his compositions are not very good known by the public.

He is a representative of the Russian as well as the European tradition and has the best professors. From the tradition of Leschetitzky he got lessons of Gregory Scherschevsky, Wladimir Kuzmenko and Irena Tswetajeva. From the tradition of Konstantin Igumnov he got lessons of Valery Schetskij and Naum Starkman.

He also played in several films, in the film ‘Hommage an Robert Schumann’ by Pierre Valet he played Schumann.

In 1999, Timur has been living in Germany and from 2005, he has been living and working in Belgium.

He has an enormous memory and knows many compositions by heart.

During the ‘Gentse Feesten’, he has his own festival and plays during a whole week with different musical partners. With Mikhail Bezverkhni he plays the 21th of July in the KANTL, close to St.-Jacobs.

This  year (2016) Afkikker/Klimop got a subsidy from the city of Ghent for the grand duo Bezverkhni/Sergeyenia for 10 concerts. The whole is embedded in the relationship between the jazz and the classical music with the oeuvre of Steve Lacy belonging to both spheres of music.

DSC00013

 

 

 

STEVE LACY New York 23 July 1934- 4 June 2004

Mikhail played ‘The Precipitation Suite’ of Steve Lacy in 2016 in Afkikker, one of his most classical works. Wind, rain, thunder and lightning Lacy inserted in his 4 season, the same Paganini played in Paris nearly 100 years earlier, but more sophisticated. Lacy was a man of pure style, stripped to the bone is his oeuvre as he stripped the human heart and soul until it became his religion as Franz Liszt..

Steven Lackritz, his real name,  was a jazz saxophonist and composer recognized as the most important player of the soprano saxophone. Coming to prominence in the 1950s as a progressive Dixieland musician, Lacy went on to a long and prolific career. He worked extensively in experimental jazz and to a lesser extent in free improvisation, but Lacy’s music was typically melodic and tightly-structured. Lacy also became a highly distinctive composer, with compositions often built out of little more than a single questioning phrase, repeated several times.

The music of Thelonious Monk became a permanent part of Lacy’s repertoire after a stint in the pianist’s band, with Monk’s songs appearing on virtually every Lacy album and concert program; Lacy often partnered with trombonist Roswell Rudd in exploring Monk’s work. Beyond Monk, Lacy performed the work of jazz composers such as Charles MingusDuke Ellington and Herbie Nichols; unlike many jazz musicians he rarely played standards or show tunes.

The core of Lacy’s activities from the 1970s to the 1990s was his sextet with singer/violinist Irene Aebi, soprano/alto saxophonist Steve Potts, pianist Bobby Few, bassistJean-Jacques Avenel, and drummer Oliver Johnson (later John Betsch). Sometimes this group was scaled up to a large ensemble, sometimes pared down to a quartet, trio, or even a two-saxophone duo. He played duos with pianist Mal Waldron. In the 1970s, Lacy started his solo concerts. He played solo Mother Goose solo@afkikker in 2001

His farewell concerts to Europe in 2002 were organized in Ghent, Brussels, Antwerp, Bergen and Brugge. Afkikker/klimop organized the duo with Mikhail Bezverkhni and Shiro Daimon.

 

bossanova 16 plus

 

 

 

Volgend concert 10 juni 2016 om 21 uur.

We tasten de muziekcultuur af en nodigen nu het Bossa Nova Trio uit van Andy Declerck. Het is terug de gelegenheid om nog eens binnen te wippen aangezien het café nu merendeels gesloten is. Je kan mij nog sporadisch vinden in de vooravond.

En altijd opnieuw hebben we muzikanten nodig die het gewoon zeggen met de meest universele taal die muziek heet en welke abstracties en semantiek zo ver-reikend zijn.

We werken niet met een vast kader dat alles op voorhand bepaalt maar we proberen met  de ingrediënten die in huis zijn iets totaal nieuws  te maken.

May 29, 2016.

What can be said after the Concerts of Timur Sergeyenia in Ghent? With Lilia Umnova we could participate  the music of Ravel, Debussy and Franck. With Mikhail Bezverkhni there was Schubert and the music of Beethoven closed the festival with the sonates for piano Pathetique, Londscheim, Appassionata and opus 111.

The brain of music is infinite as well as the memory of the musicians mentioned. The public can only offer his heart, his comprehention, his empathy for the universal soul of nature for whom we are an humble medium in the performance of the dance of the particles. 

But how can we integrate such a high state of musical mind in the whole of daily life? To whom we can tell our story? To whom we can explain that we need these experience for the emancipation of mankind to sharpten our intuition in order to be better prepared for the unknown future.

Music is our weapon.  

DSC00028

 

 

DSC00023 jam met andy

DSC00030

DSC00025

May 27, 2016

Afkikker means frog, and kick, it’s a metaphore for happening. 

The frog is a protagonist in many fairytales and his image and spirit is leading me in my management of Afkikker as a meeting place, concert hall and art gallery where everything is possible as long as it sharpens our spirit and intuition. 

Music is a fascination, it stimulates many unconscious processes in our brains. It makes new connections and is the best remedy against rigidity. It makes the whole more flexible and brings harmony in the firing of our neurons.

Music translated into words is the cosmos mirrored in an ocean, it is the whispering of an angel before the gate of heaven. It’s the soul which comes aware of itself and starts wandering by itself.

aff web ben en christian

de trein der traagheid film

 The jams do not attract a big public but are very pleasant and give a relaxed sphere where everything can happen in a good mood.

People don’t find the way very well to Afkikker for the concerts either. Who can make some publicity within the student  housings. Not so very easy, all kind of institutions and organizations try to bring the public to his own house and the public press don’t write anymore about small project  even when they invite genius as Mikhail Bezverkhni, Timur Sergeyenia. Even Christian Mendoza couldn’t count on his colleagues or students from his own city. That’s why me must use every space and time to tell the people ourselves how beautuful the music is and how we need it that much for our social development, because music is the carrier of memory, emotions and feelings for the most of us all forgotten. But sometimes there is a musicians who stands up and plays Beethoven, for these moments we must be very grateful if we could participate in it.

pierre vaiana

 

 

 

 

 

 

 Pierre Vaiana and Mathieu Robert, a duet of 2 soprano saxophones, we remember that was May 20, 2016.

De trein der traagheid, een docudrama van RitaDe Vuyst en Ivo Fisher vertoning in Afkikker op 16 mei om  21 uur, na een lezing van Marc Verschooris over het Verzet tijdens W.O.II om 19.30 uuur.

huisje afkikker

 32A_Soldaat_Jef_VerbraeckenDeze foto geeft een beeld van de soldaten die op 10 mei 1940 vertrokken naar het Zuiden van Frankrijk waarop onze film De trein der traagheid is gebaseerd en tevens het verhaal vertelt van Johan Daisne.

foto's_stijn_045

Ons onderzoek naar de artefacten van het Hooghuys  als Middeleeuws Steen met boerderij,  vrijwel alle botten van  huisdieren hebben we gevonden.

 Pierre Vaiana en Mathieu Robert komen naar Afkikker op 20 mei concert begint om 21 uur.

CLASSIEKE CONCERTEN met Mikhail Bezverkhni en Timur Sergeyenia in Afkikker op VRIJDAG 26 FEBRUARI om 20 uur, onthaal 19 uur.

misha en timur

Michail Lvovitsj Bezverchni (Russisch): Михаил Львович is een Russisch violist en kunstschilder.

Als violist heeft hij een grote carrière gemaakt, maakte hij vele tournees en was hij laureaat en prijswinnaar van verschillende internationale concours. In 1976 won hij de eerste prijs tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool, Grand Prix D’Elisabeth, te Brussel. Deze zeer prestigieuze toekenning markeerde wel het tijdperk waarin hij vrij was te reizen buiten de USSR. Hoewel hij binnen de USSR vele concertreizen en opnames maakte werd het hem vanaf 1978 voor lange tijd belet in en uit het westen te reizen.

Mikhail Bezverkhni behaalde ook eerste prijs in Poznan, Montreal, München, Belgrado en Budapest.

Na de val van de Berlijnse muur in 1990, heeft Mikhail Bezverkhni  zich definitief in België gevestigd. Naast de vele opnames die hij onder meer heeft gemaakt voor Medova en Deutsche Grammophon, heeft Michail Bezverchni ook zijn sporen verdiend als dirigent, acteur en als componist van onder andere filmmuziek. Zijn Suite Gambrinus won de eerste prijs tijdens het internationale filmfestival van Valence (Frankrijk) in 1992.

Als kunstschilder heeft hij vanaf 1976 tot 1990 een 14-jarige kunstvakopleiding genoten bij Vladimir Rajkov, leerling van Robert Falk. Lange tijd na zijn vestiging in België keerde hij uiteindelijk in 2007 terug naar de schilderkunst.

In 2002 door tussenkomst van Luc Deneys, bracht Rita De Vuyst Mikhial Bezverkhni in contact met saxofonist en componist Steve Lacy, toen wonende in Parijs. Na enkele contacten brachten zij een wondermooi concert in de Sint-Kwintenskapel waar zij de vier seizoenen speelden van Lacy: The Precipitation Suite. Michail speelde tevens het oefenboek ‘P’ van Lacy en samen speelden zij Cross Purposes wat ontmoeting en afscheid betekent. Inderdaad Lacy vertrok in 2002 naar Boston om les te geven aan het conservatorium New England.

Sindsdien heeft Mikhail nog verscheidene conterten gegeven in de Sint-Kwintenskapel omwille van de sfeer, de akoestiek en het warme onthaal.

De samenwerking met Afkikker/vzw Klimop gaat nog steeds verder, we blijven voorlopig in onze thuisbasis waar we voor een 60 tal zitplaatsen kunnen zorgen.

Voor dit jaar staan er een tiental concerten op het programma met Timur Sergeyenia en Mikhail Bezverkhni.

Timur Sergeyenia

He has given more than 2000 concerts in Germany, England, France, Monaco, Mexico, Spain, Switzerland, Belgium, Holland, Italy, Portugal, Sweden, Denmark, Poland, the Czech Republic, Bulgaria, Romania, Russia, Belarus, Moldova, the Ukraine, Lithania, Latvia… Timur Sergeyenia was born in Minsk, in1969. His musical education began when he was three years old at a special school for talented children at the National Conservatory Minsk. At the age of four he gave his first public concert with his own compositions. At seven he performed for the first time as a soloist with the National Chamber Orchestra of Belarus. Timur was known as a young pianist and composer. He was the author of numerous piano works. He wrote in In 1978 Timur wrote “Khatyn Ballad” which attracted the attention of press and made him famous in the USSR, as a child prodigy. In 1979, Timur was a representative of the Soviet Union at the first World Children’s Assembly “Banner of Peace” (Sofia, Bulgaria), where he was recognized as one of the most talented participants. During this period, numerous film and television studios of the USSR, Bulgaria, East Germany, the Czech Republic have made about Timur documentary films, television and radio shows. In 1980, the Japanese broadcaster SBS invites Timur as a representative of the USSR in the international project “Children of the World”. The film about Timur Sergeyenia “Young Composer”, been shown in many countries around the world. In 1982, the film received the Grand Prix at the Film Festival in Milan

He received his musical education from eminent professors, continuers of the two fundamental traditions of the European and Russian piano school: Piano tradition of Theodor Leschetitzky: 1973-1982 – Prof. G. Scherschevsky en W. Kuzmenko (National Conservatory Minsk), Piano tradition of Konstantin Igumnov: 1982-1995 – Prof. Irina Tswetajewa, Prof. Valerij Schatskij (National Conservatory Minsk), Prof. Naum Starkman (National Tchaikowsky Conservatory in Moscow). Masterclass: T. Nikolajeva, V. Merjanov, L. Berman, K. H. Kammerling, J. Meyer-Josten, F. Gevers, Fou t´Song, F. Leygraf, G. Leonhard, P. Badura-Skoda. Timur Sergeyenia has successfully combined his concert work with his pedagogical and scientifically activities. From 1996-1999 he worked as a piano-teacher at the National Conservatory Minsk and at the Special Music School for talented children where he himself had been trained. From 1995-1998, within the scope of his cooperation with the Institute of Scientific Research for problems of culture at the Academy of Sciences of Republic of Belarus, he wrote a book titled: “The psychological and physical training of musicians for the performance of public concerts”. One important area of professional activity of Timur Sergeyenia is martial arts. In 1988 he received a diploma as an instructor of martial arts. In 1989, Timur was one of the founders of the club of martial arts “Orion” (Minsk), where he worked as a lead instructor (1989-1996) and has trained over 300 students. Since 1999 Timur Sergeyenia has been living and working in Germany

Since 2005 Timur Sergeyenia has been living and working in Belgium

aff febr verkl

 

aff jam maart verkl

 

 

 

 

 

 

 

LACY JAZZ CLUB JAM SESSIONS met Andy Declerck (sax), Kobe Boon (bas) en Geert Hendrickx (gitaar) op vrijdag 2 februari 2016 vanaf 20 u tot 23 uur. Welkom !

FRIDAY THE 13TH AFKIKKER WILL NOT MISS THE POINT!!

FREE PODIUM FREE TAPAS FREE BEERS

COME ALONG WE MAKE A VIDEO AND RITA THE VUYST WILL TELL YOU ALL HER SECRETS OF AFKIKKER LIFE, moreover we will show the video registered on Friday the 13s in 1997, 1998 with Keryl, Bert Lema, Irena, Karl, Mark, Miriammeke, Erik, Mal Waldron….the top of Akikker in the 20th century, now we are 21 and the top has yet to come…

We offer 75 euro for jams in de Shelter between 8 and 11 p.m.

For 2016 we prepare 2 concerts a month with Mikhail Bezverkhni and Timur Sergeyenia or another duo if the subsidies from the city of Ghent are positive. We hope, so we can do further research about the music of Steve Lacy which can be seen as the bridge between jazz and classical music. For that prove we are present on researchgate and hope to come to some results by the end of 2016. We will use all our magic to become!!

The newest ideas…..we made a list of very interesting scientists we have contact with, a top 100. This list we will bring soon at the window of Afkikker, so that everyone can see the names representing places all over the world and creative ideas. All these researchers will write something for an email book which can be viewed in Afkikker 2016.

We make a bio-lab, organize lectures and show scientific experiments. We have links with different organisations in Ghent, on the edges of art and science. We promote universal ideas and focus on what happens without interfering too much. creative spontaneity is the root of the process. 

As we embraces the whole scientific and artistic world, we can invite and work for the best musicians you can encounter in the city of Ghent: Mikhail Bezverkhni, Timur Sergeyenia, Andy Declerck. The star we always turn back to is Steve Lacy, he is guiding the whole story.

As I have many followers on internet I hope to get the same in my own city, with best regards,

Rita De Vuyst, Belgium 

 

lacy 3Gentse Feesten 2015 in Afkikker gratis concertenComing soon JAZZCLUB STEVE LACY in Afkikker bar in Ghent Belgium, big names are too early forgotten before they got even the chance to blossom.The sheet music of Lacy is very hard to find and is not known on the conservatory of Ghent.  We want to bring the music of Steve Lacy to a wider public and ask the musicians to find out how to play a  tune of Lacy.The first trio to open the club will be Andy Declerck the 21st of July: this will be Andy Declerck saxophone, Jouni Isoherranen bass, Simon Segers drums.They promised to play Mother Goose, a tune special composed for Afkikker. Lacy played it twice in Afkikker in 1999 and 2001. In 2002 Lacy composed for us the tune Cross Purposes for his farewell to Europe.Lacy brought us jewels we want to keep them glittering.The 22nd of July another Trio of Andy Declerck will bring a tribute to Steve Lacy with the music of Monk, we hope that next year more musicians will bring the music of Steve Lacy himself who was first of all a great composer, an artist, a scientist and a lover.As it was the idea of Mikhail Bezverkhni to bring the name of Lacy in neon light at the facade of the Afkikker he will also play music of Lacy on 26th of July 2015 in Afkikker. He got the sheet music of the study book ‘P’ directly from Lacy himself as he played it for the farewell concerts in the Sint-Kwintenskapel in Ghent.On his birthday 27th of July Bezverkhni will play together with Rosita Tristano the Precipitation Suite of Lacy, these 4 seasons he played together with Lacy as the 4 seasons of Vivaldi.I hope that this will be a good atmosphere to meet the old friends back of Steve Lacy in Afkikker and enjoy the fruits of music.Scan0028afkikker3

 

 

1 mei 2015 DE PASSIE VAN PETUS wordt het thema voor het volgende concert van Misha Bezverkhni, ditmaal met dichter Piotr Garré.

Zoals altijd zal Misha de nodige uitleg geven over de muziek die grotendeels Bach zal wezen.

Zoals gemerkt wordt er telkens naar andere settings en inhouden niet gezocht maar gewerkt. Het zijn inhouden die muzikale vorm willen krijgen en waarvoor Mikhail zeer gevoelig is. Hij ruikt wat hij het publiek moet voorstellen, wat er leeft en wie hij hiermee in vervoering kan brengen.

Op deze manier wordt er een vriendenkring gevormd die op verschillende niveaus diep inwerkt. Een raderwerk van minikringetjes die door de binding van Mikhail levend wordt uitgewerkt in wondermooie programma’s. Dat we verwend worden kunnen we wel zeggen.

De laatste subsidieaanvraag die ik met Klimop heb ingediend bij Stad Gent was negatief ontvangen, dit jaar zou ik voor september een nieuwe aanvraag indienen.

De aanvang is 20 u wanneer het concert begonnen  is wordt de deur gesloten. Foto’s dienen ook zeer discreet gemaakt te worden.

Kan je er bij zijn het zou deugd doen, past het niet dan wellicht een andere keer, wil je liefst geen uitnodiging meer ontvangen laat het ons per mail weten aangezien er met lijsten wordt gewerkt.

Rond 22u eveneens op 1 mei kunnen we de opname laten zien van Steve Lacy in Afkikker op 10 februari 1999, deze dvd is klaar voor uitgave.

STEVE LACY BROUGHT NEW LIFE AND MEANING IN AFKIKKER. We became friends, still now his music is played  in Afkikker by Mikhail Bezverkhni, a classical violinist who won the concours Queen Elisabeth in Brussels in 1976.

Lacy and Bezverkhni played together in Ghent for the farewell of Lacy to Europe in the summer of 2002 organised by Afkikker/Klimop. This concert can be ordered together with 5 other concerts in Belgium. It were rather intimate concerts with small groups of fans and friends in a small country. But the music was great!!

New York’s white soprano saxophonist Steve Lacy, born Steven Lackritz (1934), was the musician who restored that instrument to its original glory, and then raised it to an almost fetishist status. Coached by Cecil Taylor (1955-57) and Gil Evans (1957-64), and heavily influenced by Thelonious Monk, Lacy declared his allegiance to him while proclaiming the advent of a new soprano era on a series of quartet recordings mainly or entirely devoted to Monk Compositions: Soprano Today (november 1957), with Wynton Kelly on piano, Reflections (october 1958), with Mal Waldron on piano and Elvin Jones on drums, Evidence (november 1959), with Don Cherry on trumpet and Billy Higgins on drums,Straight Horn (november 1960), with a baritone saxophonist and Roy Haynes on drums, School Days(march 1963), with Roswell Rudd on trombone and Henry Grimes on bass. None of these quartets was particularly exciting or innovative, except for the fact that Lacy was interpreting the classics (Monk above the others) playing a soprano saxophone.

Perhaps inspired by the collaborations with Michael Mantler’s various projects (1965-68), the first original Lacy compositions surfaced on Disposability(december 1965) that was also his first trio recording. Then came the conversion to free jazz and Sortie(february 1966), another quartet session (with Enrico Rava on trumpet) that this time was entirely composed by Lacy and included lengthy meditations such as SortieBlack Elk and Fork New YorkThe Forest And The Zoo (october 1966), featuring Rava, Southafrican bassist Johnny Dyani and Southafrican drummer Louis Moholo, contained only two side-long free-jazz pieces, The Forest And The Zoo.

In 1969 Lacy relocated to Paris. After the 41-minute improvisation Roba (june 1969) with an Italian sextet featuring trumpet (Rava), clarinet, trombone, cello (Irene Aebi) and drums, Moon (september 1969) with an Italian sextet that replaced the trumpet with a bass, yet another Monk tribute, namelyEpistrophy (september 1969), and the live Wordless(january 1971) for a quintet with trumpet, cello, bass and drums (ExistenceThe Breath), a new major season began, Lacy cut his first solo saxophone album, Lapis (september 1971), containing the eleven-minute three-movement suite Three Pieces From Tao, the seven-minute The Precipitation Suiteand Lapis. Lacy’s postmodernist strategy was still embryonic but already captivating, with a passion for extra-musical noises as well as fragments of singalongs and nursery rhymes to weave intricate tapestries of harmony.

After another quartet session, Journey Without End(november 1971), with Mal Waldron on piano (that debuted I Feel A Draft and Bone), Lacy formed a quintet (with Steve Potts’ alto, cello, bass and drums) for The Gap (may 1972), that contained another free-jazz juggernaut, the 19-minute The Thing. Waldron joined the Quintet for one album, Mal Waldron with the Steve Lacy Quintet (may 1972), one side of which was taken up by Waldron’s Vio. A second Concert Solo (august 1972), with definitive versions of StationsWeal and New Duck, preceded the recording of the 30-minute four-movement anti-war suite The Woe (january 1973), scored for a quintet with alto, cello, bass and drums, and released only three years later (and now incorporating The Wane). After Flaps (april 1973) in a quintet with trumpeter Franz Koglmann, and The Crust (july 1973) in a quintet with alto (Potts), guitar (Derek Bailey), bass and percussion (38FlakesThe Crust), came the sextet of Scraps (february 1974), featuring Potts’ saxophones, piano, Aebi’s cello, bass and percussion, another zenith of Lacy’s free-jazz style (TormentsLadiesScraps and vocals by Aebi). A similar sextet cut Flakes (may 1974), with The Shoals, while The sax-bass-drums trio of Stalks (june 1975) indulged in the lengthy Stalks and Moon. The sextet turned out to be Lacy’s ideal format. It allowed him to create pieces of music that were chaotic puzzles of distorted elementary ideas, and it allowed him to run the gamut from the tonal to the cacophonous, from old-fashioned to free-jazz.

Lacy was ready for another major flight of the imagination, Saxophone Special (december 1974), for a different kind of sextet, first of all because it featured four saxophonists (altoists Trevor Watts and Steve Potts and tenorist Evan Parker) and secondly because it surrounded them not with a rhythm section but with Derek Bailey’s dissonant free-form guitar and Michel Waisvisz’s synthesizer. It was, after all, the year of the saxophone quartet (Anthony Braxton’sNew York Fall 1974 and the World Saxophone Quartet). Staples was the manifesto of the sextet’s twisted counterpoint, Dreams even featured Lacy on turntable, Sops was scored for saxophones-only (three sopranos and Parker’s tenor and no guitar or electronics), Snaps had Parker on soprano.

Bailey was added to the regular Sextet for Dreams(may 1975), a set that displayed an even greater degree of schizophrenia. The impressionistic chamber jazz of the quintet in pieces such as The Oilwas devastated by Bailey’s abstract doodling and both were neutralized by Lacy’s irrational conversations.

One of the most prolific musicians of all times, Lacy inevitably dispersed his ideas across too many recordings (that often repeated the same themes in different settings). A quintet with Potts and Aebi reprised The Crust and debuted The Duck and Esteemon Esteem (february 1975). Recorded at La Cour des Miracles, Paris on 26 February 1975 A Japanese sextet recorded The Wire (june 1975), that debutedDead LineSolo At Mandara (june 1975) debutedSnips and Stabs. Again, one of Lacy’s most radical pieces, the 20-minute improvisation Distant Voices, appeared on a trio album (Yuji Takahashi on piano, celesta and vibraphone, Takehisa Kosugi on violin, flute and vocals), Distant Voices (june 1975). Three solo-saxophone sets, Torments (june 1975), the two-LP Axieme Vol 1 & 2 (september 1975) and Stabs(november 1975), demonstrated the agility of his technique with eccentric pieces such as Deadline andCoastline (on Axieme) and The DuckNo Baby andStabs (on the third set), besides recycling old compositions (particularly an improved Tao Suite).Clangs (february 1976) was a duet with Italian percussionist Andrea Centazzo: Lacy played birds calls, pocket synthesizer and crackle box besides his soprano saxophone in creative pieces such as The Owl and TormentsTrickles (march 1976) reunited Lacy with Rudd, but this time on a program of Lacy originals (Trickles and Robes). The piano-sax duoSidelines (september 1976) debuted Sideline andWorms. The solo Straws (november 1976) included the electronic The Rise. A quartet with Potts recordedRaps (january 1977), that included StampsRaps, a lengthy version of No Baby and especially Blinks.Threads (may 1977) contained the 11-minute solosSkirts and Threads as well as three brief trios with avantgarde composers Alvin Curran and Frederic Rzewski. A quartet with Michael Waisvisz on synthesizer, bassist Maarten Van Regteren Altena and percussionist Han Bennink debuted Chops onLumps (september 1974) and revisited other Lacy originals (TormentsSnips). The Owl (april 1977) contained the three-part The Owl Touchstones, that augmented the Sextet with piano, kora and cornet (Butch Morris). The live solo Clinkers (june 1977) debuted Clinkers. The double-disc set Cycles (1976-80) (december 1980) documents twenty “solo soprano sax performances” recorded live and studio. Among the many duo albums, one stands out: High Low and Order (december 1978) with bassist Maarten Van Regteren Altena. Points (february 1978) debuted the “three points” (the saxophone duosFree Points and Still Point and the solo Moot Point)

 

New York’s white soprano saxophonist Steve Lacy, born Steven Lackritz (1934), was the musician who restored that instrument to its original glory, and then raised it to an almost fetishist status. Coached by Cecil Taylor (1955-57) and Gil Evans (1957-64), and heavily influenced by Thelonious Monk, Lacy declared his allegiance to him while proclaiming the advent of a new soprano era on a series of quartet recordings mainly or entirely devoted to Monk Compositions: Soprano Today (november 1957), with Wynton Kelly on piano, Reflections (october 1958), with Mal Waldron on piano and Elvin Jones on drums, Evidence (november 1959), with Don Cherry on trumpet and Billy Higgins on drums,Straight Horn (november 1960), with a baritone saxophonist and Roy Haynes on drums, School Days(march 1963), with Roswell Rudd on trombone and Henry Grimes on bass. None of these quartets was particularly exciting or innovative, except for the fact that Lacy was interpreting the classics (Monk above the others) playing a soprano saxophone.Perhaps inspired by the collaborations with Michael Mantler’s various projects (1965-68), the first original Lacy compositions surfaced on Disposability(december 1965) that was also his first trio recording. Then came the conversion to free jazz and Sortie(february 1966), another quartet session (with Enrico Rava on trumpet) that this time was entirely composed by Lacy and included lengthy meditations such as SortieBlack Elk and Fork New YorkThe Forest And The Zoo (october 1966), featuring Rava, Southafrican bassist Johnny Dyani and Southafrican drummer Louis Moholo, contained only two side-long free-jazz pieces, The Forest And The Zoo.In 1969 Lacy relocated to Paris. After the 41-minute improvisation Roba (june 1969) with an Italian sextet featuring trumpet (Rava), clarinet, trombone, cello (Irene Aebi) and drums, Moon (september 1969) with an Italian sextet that replaced the trumpet with a bass, yet another Monk tribute, namelyEpistrophy (september 1969), and the live Wordless(january 1971) for a quintet with trumpet, cello, bass and drums (ExistenceThe Breath), a new major season began, Lacy cut his first solo saxophone album, Lapis (september 1971), containing the eleven-minute three-movement suite Three Pieces From Tao, the seven-minute The Precipitation Suiteand Lapis. Lacy’s postmodernist strategy was still embryonic but already captivating, with a passion for extra-musical noises as well as fragments of singalongs and nursery rhymes to weave intricate tapestries of harmony.After another quartet session, Journey Without End(november 1971), with Mal Waldron on piano (that debuted I Feel A Draft and Bone), Lacy formed a quintet (with Steve Potts’ alto, cello, bass and drums) for The Gap (may 1972), that contained another free-jazz juggernaut, the 19-minute The Thing. Waldron joined the Quintet for one album, Mal Waldron with the Steve Lacy Quintet (may 1972), one side of which was taken up by Waldron’s Vio. A second Concert Solo (august 1972), with definitive versions of StationsWeal and New Duck, preceded the recording of the 30-minute four-movement anti-war suite The Woe (january 1973), scored for a quintet with alto, cello, bass and drums, and released only three years later (and now incorporating The Wane). After Flaps (april 1973) in a quintet with trumpeter Franz Koglmann, and The Crust (july 1973) in a quintet with alto (Potts), guitar (Derek Bailey), bass and percussion (38FlakesThe Crust), came the sextet of Scraps (february 1974), featuring Potts’ saxophones, piano, Aebi’s cello, bass and percussion, another zenith of Lacy’s free-jazz style (TormentsLadiesScraps and vocals by Aebi). A similar sextet cut Flakes (may 1974), with The Shoals, while The sax-bass-drums trio of Stalks (june 1975) indulged in the lengthy Stalks and Moon. The sextet turned out to be Lacy’s ideal format. It allowed him to create pieces of music that were chaotic puzzles of distorted elementary ideas, and it allowed him to run the gamut from the tonal to the cacophonous, from old-fashioned to free-jazz.Lacy was ready for another major flight of the imagination, Saxophone Special (december 1974), for a different kind of sextet, first of all because it featured four saxophonists (altoists Trevor Watts and Steve Potts and tenorist Evan Parker) and secondly because it surrounded them not with a rhythm section but with Derek Bailey’s dissonant free-form guitar and Michel Waisvisz’s synthesizer. It was, after all, the year of the saxophone quartet (Anthony Braxton’sNew York Fall 1974 and the World Saxophone Quartet). Staples was the manifesto of the sextet’s twisted counterpoint, Dreams even featured Lacy on turntable, Sops was scored for saxophones-only (three sopranos and Parker’s tenor and no guitar or electronics), Snaps had Parker on soprano.Bailey was added to the regular Sextet for Dreams(may 1975), a set that displayed an even greater degree of schizophrenia. The impressionistic chamber jazz of the quintet in pieces such as The Oilwas devastated by Bailey’s abstract doodling and both were neutralized by Lacy’s irrational conversations.One of the most prolific musicians of all times, Lacy inevitably dispersed his ideas across too many recordings (that often repeated the same themes in different settings). A quintet with Potts and Aebi reprised The Crust and debuted The Duck and Esteemon Esteem (february 1975). Recorded at La Cour des Miracles, Paris on 26 February 1975 A Japanese sextet recorded The Wire (june 1975), that debutedDead LineSolo At Mandara (june 1975) debutedSnips and Stabs. Again, one of Lacy’s most radical pieces, the 20-minute improvisation Distant Voices, appeared on a trio album (Yuji Takahashi on piano, celesta and vibraphone, Takehisa Kosugi on violin, flute and vocals), Distant Voices (june 1975). Three solo-saxophone sets, Torments (june 1975), the two-LP Axieme Vol 1 & 2 (september 1975) and Stabs(november 1975), demonstrated the agility of his technique with eccentric pieces such as Deadline andCoastline (on Axieme) and The DuckNo Baby andStabs (on the third set), besides recycling old compositions (particularly an improved Tao Suite).Clangs (february 1976) was a duet with Italian percussionist Andrea Centazzo: Lacy played birds calls, pocket synthesizer and crackle box besides his soprano saxophone in creative pieces such as The Owl and TormentsTrickles (march 1976) reunited Lacy with Rudd, but this time on a program of Lacy originals (Trickles and Robes). The piano-sax duoSidelines (september 1976) debuted Sideline andWorms. The solo Straws (november 1976) included the electronic The Rise. A quartet with Potts recordedRaps (january 1977), that included StampsRaps, a lengthy version of No Baby and especially Blinks.Threads (may 1977) contained the 11-minute solosSkirts and Threads as well as three brief trios with avantgarde composers Alvin Curran and Frederic Rzewski. A quartet with Michael Waisvisz on synthesizer, bassist Maarten Van Regteren Altena and percussionist Han Bennink debuted Chops onLumps (september 1974) and revisited other Lacy originals (TormentsSnips). The Owl (april 1977) contained the three-part The Owl Touchstones, that augmented the Sextet with piano, kora and cornet (Butch Morris). The live solo Clinkers (june 1977) debuted Clinkers. The double-disc set Cycles (1976-80) (december 1980) documents twenty “solo soprano sax performances” recorded live and studio. Among the many duo albums, one stands out: High Low and Order (december 1978) with bassist Maarten Van Regteren Altena. Points (february 1978) debuted the “three points” (the saxophone duosFree Points and Still Point and the solo Moot Point).Lost In June (april 1977) documents a live performance by Steve Lacy (soprano sax), Kent Carter (double bass) and Andrea Centazzo (drums set and percussion).With the sextet paired down to a quintet, Lacy recorded the live Stamps (february 1978), containing extended performances of new pieces such as Ire,The DumpsDuckles and especially Wickets,Troubles (may 1979), with Wasted and Blues. and the live The Way (january 1979), that delivered a 26-minute version of Tao. But the live trio Capers(december 1979) was better than any of the quintet/sextet recordings. The music was literally overflowing from the extended meditations of The CrunchWe Don’tQuirksBud’s BrotherCapers,Kitty Malone.The sextet used Aebi’s vocals too often, e.g. onSongs (january 1981), and on the two ambitious 40-minute Ballets (april 1981), Hedges (1980) and The Four Edges (1981). One more time, a trio recording,Flame (january 1982), with The Match and The Flame, was more adventurous than most of the sextet recordings.The best of the live duets with Mal Waldron wasHerbe De L’Oubli (august 1981), that contained Lacy’s Herbe De L’Oubli and Waldron’s Hooray For Herbie, the other collaborations between the two being albums of standards, although Let’s Call This(december 1981) also debuted Lacy’s The Peak. But even better was the duo with Japanese percussionist Masahiko Togashi, Eternal Duo (october 1981), that debuted Twilight and Retreat.

However, Lacy remained faithful to his sextet.Blinks (february 1983) debuted the 22-minuteClinches and Whammies besides delivering definitive versions of BlinksWickets and Three Points (despite Aebi’s vocals). Prospectus (november 1983), augmented with George Lewis’ trombone, revisited several of Lacy’s classics (notably The Dumps andCliches in colossal versions). Augmented with Lewis’ trombone, harp and guitar, the sextet recorded the music for Robert Creeley’s poems on Futurities(january 1985). Poems by other poets were scored onThe Condor (june 1985) by the standard sextet. Pared down to a soprano-alto quartet, they recorded the live Morning Joy (february 1986) with Morning Joy and As UsualThe Gleam (july 1986) was an improvement, rich as it was of Lacy originals (Gay Paree BopNappingThe GleamAs Usual,Keepsake) and of exuberant interplay. Reduced to a quartet with baritone saxophone, they craftedKeepsake and One Fell Swoop on One Fell Swoop(june 1986). Momentum (may 1987) by the full Sextet was perhaps the best of the decade, thanks toThe BathThe GazeMomentum and The Song.

In parallel, Lacy continued to experiment with humbler settings. Deadline was reprised as the leitmotiv of Deadline (march 1985), duets with pianist Ulrich Gumpert that also included the newArt. Duets with fellow soprano saxophonist Evan Parker yielded the 21-minute Full Scale, the 16-minute Relations (both a bit too academic) and the three-part Nocturnal Chirps on Chirps (july 1985).

New York’s white soprano saxophonist Steve Lacy, born Steven Lackritz (1934), was the musician who restored that instrument to its original glory, and then raised it to an almost fetishist status. Coached by Cecil Taylor (1955-57) and Gil Evans (1957-64), and heavily influenced by Thelonious Monk, Lacy declared his allegiance to him while proclaiming the advent of a new soprano era on a series of quartet recordings mainly or entirely devoted to Monk Compositions: Soprano Today (november 1957), with Wynton Kelly on piano, Reflections (october 1958), with Mal Waldron on piano and Elvin Jones on drums, Evidence (november 1959), with Don Cherry on trumpet and Billy Higgins on drums,Straight Horn (november 1960), with a baritone saxophonist and Roy Haynes on drums, School Days(march 1963), with Roswell Rudd on trombone and Henry Grimes on bass. None of these quartets was particularly exciting or innovative, except for the fact that Lacy was interpreting the classics (Monk above the others) playing a soprano saxophone.Perhaps inspired by the collaborations with Michael Mantler’s various projects (1965-68), the first original Lacy compositions surfaced on Disposability(december 1965) that was also his first trio recording. Then came the conversion to free jazz and Sortie(february 1966), another quartet session (with Enrico Rava on trumpet) that this time was entirely composed by Lacy and included lengthy meditations such as SortieBlack Elk and Fork New YorkThe Forest And The Zoo (october 1966), featuring Rava, Southafrican bassist Johnny Dyani and Southafrican drummer Louis Moholo, contained only two side-long free-jazz pieces, The Forest And The Zoo.In 1969 Lacy relocated to Paris. After the 41-minute improvisation Roba (june 1969) with an Italian sextet featuring trumpet (Rava), clarinet, trombone, cello (Irene Aebi) and drums, Moon (september 1969) with an Italian sextet that replaced the trumpet with a bass, yet another Monk tribute, namelyEpistrophy (september 1969), and the live Wordless(january 1971) for a quintet with trumpet, cello, bass and drums (ExistenceThe Breath), a new major season began, Lacy cut his first solo saxophone album, Lapis (september 1971), containing the eleven-minute three-movement suite Three Pieces From Tao, the seven-minute The Precipitation Suiteand Lapis. Lacy’s postmodernist strategy was still embryonic but already captivating, with a passion for extra-musical noises as well as fragments of singalongs and nursery rhymes to weave intricate tapestries of harmony.After another quartet session, Journey Without End(november 1971), with Mal Waldron on piano (that debuted I Feel A Draft and Bone), Lacy formed a quintet (with Steve Potts’ alto, cello, bass and drums) for The Gap (may 1972), that contained another free-jazz juggernaut, the 19-minute The Thing. Waldron joined the Quintet for one album, Mal Waldron with the Steve Lacy Quintet (may 1972), one side of which was taken up by Waldron’s Vio. A second Concert Solo (august 1972), with definitive versions of StationsWeal and New Duck, preceded the recording of the 30-minute four-movement anti-war suite The Woe (january 1973), scored for a quintet with alto, cello, bass and drums, and released only three years later (and now incorporating The Wane). After Flaps (april 1973) in a quintet with trumpeter Franz Koglmann, and The Crust (july 1973) in a quintet with alto (Potts), guitar (Derek Bailey), bass and percussion (38FlakesThe Crust), came the sextet of Scraps (february 1974), featuring Potts’ saxophones, piano, Aebi’s cello, bass and percussion, another zenith of Lacy’s free-jazz style (TormentsLadiesScraps and vocals by Aebi). A similar sextet cut Flakes (may 1974), with The Shoals, while The sax-bass-drums trio of Stalks (june 1975) indulged in the lengthy Stalks and Moon. The sextet turned out to be Lacy’s ideal format. It allowed him to create pieces of music that were chaotic puzzles of distorted elementary ideas, and it allowed him to run the gamut from the tonal to the cacophonous, from old-fashioned to free-jazz.Lacy was ready for another major flight of the imagination, Saxophone Special (december 1974), for a different kind of sextet, first of all because it featured four saxophonists (altoists Trevor Watts and Steve Potts and tenorist Evan Parker) and secondly because it surrounded them not with a rhythm section but with Derek Bailey’s dissonant free-form guitar and Michel Waisvisz’s synthesizer. It was, after all, the year of the saxophone quartet (Anthony Braxton’sNew York Fall 1974 and the World Saxophone Quartet). Staples was the manifesto of the sextet’s twisted counterpoint, Dreams even featured Lacy on turntable, Sops was scored for saxophones-only (three sopranos and Parker’s tenor and no guitar or electronics), Snaps had Parker on soprano.Bailey was added to the regular Sextet for Dreams(may 1975), a set that displayed an even greater degree of schizophrenia. The impressionistic chamber jazz of the quintet in pieces such as The Oilwas devastated by Bailey’s abstract doodling and both were neutralized by Lacy’s irrational conversations.One of the most prolific musicians of all times, Lacy inevitably dispersed his ideas across too many recordings (that often repeated the same themes in different settings). A quintet with Potts and Aebi reprised The Crust and debuted The Duck and Esteemon Esteem (february 1975). Recorded at La Cour des Miracles, Paris on 26 February 1975 A Japanese sextet recorded The Wire (june 1975), that debutedDead LineSolo At Mandara (june 1975) debutedSnips and Stabs. Again, one of Lacy’s most radical pieces, the 20-minute improvisation Distant Voices, appeared on a trio album (Yuji Takahashi on piano, celesta and vibraphone, Takehisa Kosugi on violin, flute and vocals), Distant Voices (june 1975). Three solo-saxophone sets, Torments (june 1975), the two-LP Axieme Vol 1 & 2 (september 1975) and Stabs(november 1975), demonstrated the agility of his technique with eccentric pieces such as Deadline andCoastline (on Axieme) and The DuckNo Baby andStabs (on the third set), besides recycling old compositions (particularly an improved Tao Suite).Clangs (february 1976) was a duet with Italian percussionist Andrea Centazzo: Lacy played birds calls, pocket synthesizer and crackle box besides his soprano saxophone in creative pieces such as The Owl and TormentsTrickles (march 1976) reunited Lacy with Rudd, but this time on a program of Lacy originals (Trickles and Robes). The piano-sax duoSidelines (september 1976) debuted Sideline andWorms. The solo Straws (november 1976) included the electronic The Rise. A quartet with Potts recordedRaps (january 1977), that included StampsRaps, a lengthy version of No Baby and especially Blinks.Threads (may 1977) contained the 11-minute solosSkirts and Threads as well as three brief trios with avantgarde composers Alvin Curran and Frederic Rzewski. A quartet with Michael Waisvisz on synthesizer, bassist Maarten Van Regteren Altena and percussionist Han Bennink debuted Chops onLumps (september 1974) and revisited other Lacy originals (TormentsSnips). The Owl (april 1977) contained the three-part The Owl Touchstones, that augmented the Sextet with piano, kora and cornet (Butch Morris). The live solo Clinkers (june 1977) debuted Clinkers. The double-disc set Cycles (1976-80) (december 1980) documents twenty “solo soprano sax performances” recorded live and studio. Among the many duo albums, one stands out: High Low and Order (december 1978) with bassist Maarten Van Regteren Altena. Points (february 1978) debuted the “three points” (the saxophone duosFree Points and Still Point and the solo Moot Point).Lost In June (april 1977) documents a live performance by Steve Lacy (soprano sax), Kent Carter (double bass) and Andrea Centazzo (drums set and percussion).With the sextet paired down to a quintet, Lacy recorded the live Stamps (february 1978), containing extended performances of new pieces such as Ire,The DumpsDuckles and especially Wickets,Troubles (may 1979), with Wasted and Blues. and the live The Way (january 1979), that delivered a 26-minute version of Tao. But the live trio Capers(december 1979) was better than any of the quintet/sextet recordings. The music was literally overflowing from the extended meditations of The CrunchWe Don’tQuirksBud’s BrotherCapers,Kitty Malone.The sextet used Aebi’s vocals too often, e.g. onSongs (january 1981), and on the two ambitious 40-minute Ballets (april 1981), Hedges (1980) and The Four Edges (1981). One more time, a trio recording,Flame (january 1982), with The Match and The Flame, was more adventurous than most of the sextet recordings.The best of the live duets with Mal Waldron wasHerbe De L’Oubli (august 1981), that contained Lacy’s Herbe De L’Oubli and Waldron’s Hooray For Herbie, the other collaborations between the two being albums of standards, although Let’s Call This(december 1981) also debuted Lacy’s The Peak. But even better was the duo with Japanese percussionist Masahiko Togashi, Eternal Duo (october 1981), that debuted Twilight and Retreat.However, Lacy remained faithful to his sextet.Blinks (february 1983) debuted the 22-minuteClinches and Whammies besides delivering definitive versions of BlinksWickets and Three Points (despite Aebi’s vocals). Prospectus (november 1983), augmented with George Lewis’ trombone, revisited several of Lacy’s classics (notably The Dumps andCliches in colossal versions). Augmented with Lewis’ trombone, harp and guitar, the sextet recorded the music for Robert Creeley’s poems on Futurities(january 1985). Poems by other poets were scored onThe Condor (june 1985) by the standard sextet. Pared down to a soprano-alto quartet, they recorded the live Morning Joy (february 1986) with Morning Joy and As UsualThe Gleam (july 1986) was an improvement, rich as it was of Lacy originals (Gay Paree BopNappingThe GleamAs Usual,Keepsake) and of exuberant interplay. Reduced to a quartet with baritone saxophone, they craftedKeepsake and One Fell Swoop on One Fell Swoop(june 1986). Momentum (may 1987) by the full Sextet was perhaps the best of the decade, thanks toThe BathThe GazeMomentum and The Song.In parallel, Lacy continued to experiment with humbler settings. Deadline was reprised as the leitmotiv of Deadline (march 1985), duets with pianist Ulrich Gumpert that also included the newArt. Duets with fellow soprano saxophonist Evan Parker yielded the 21-minute Full Scale, the 16-minute Relations (both a bit too academic) and the three-part Nocturnal Chirps on Chirps (july 1985).At last, Lacy returned to the solo format for Hocus Pocus (december 1985), for Solo (december 1985), that had debuted The Gleam and Morning Joy, forThe Kiss (may 1986), with Blues for Aida, and especially for Outings (april 1986), structured into two 20-minute improvisations, Labyrinth and Islandin which he overdubbed himself.Spectacular versions of The CrustFlakes andWickets appeared on Bura Bura (may 1986), for a stellar quartet with drummer Masahiko Togashi, trumpeter Don Cherry and bassist Dave Holland. Another intriguing project was an Indian quartet with sitar, tabla and tampura, that recorded Saxoraga and the 22-minute Explorations on Explorations (april 1987). The Window (july 1987) for trio added The Window and A Complicate Scene to the Lacy canon.Rushes (november 1989) set texts by Russian poets to the music of a trio of saxophone, Frederic Rzewski’s piano and Irene Aebi’s voice. Duets with his trusted alto saxophonist Steve Potts yielded Flim-Flam and a 21-minute version of Three Points onFlim-Flam (december 1986).Anthem (june 1989) augmented the Sextet with trombone, percussion and a second vocalist. It debuted the funk-blues Number One and the balladPrayer, and it put to (cinematic) music two more poems, Prelude And Anthem and The Mantle. The Sextet’s sound peaked with Live at Sweet Basil (july 1991), that introduced The Bath and revisited The WaneProspectusMorning Joy and Blinks.
New York’s white soprano saxophonist Steve Lacy, born Steven Lackritz (1934), was the musician who restored that instrument to its original glory, and then raised it to an almost fetishist status. Coached by Cecil Taylor (1955-57) and Gil Evans (1957-64), and heavily influenced by Thelonious Monk, Lacy declared his allegiance to him while proclaiming the advent of a new soprano era on a series of quartet recordings mainly or entirely devoted to Monk Compositions: Soprano Today (november 1957), with Wynton Kelly on piano, Reflections (october 1958), with Mal Waldron on piano and Elvin Jones on drums, Evidence (november 1959), with Don Cherry on trumpet and Billy Higgins on drums,Straight Horn (november 1960), with a baritone saxophonist and Roy Haynes on drums, School Days(march 1963), with Roswell Rudd on trombone and Henry Grimes on bass. None of these quartets was particularly exciting or innovative, except for the fact that Lacy was interpreting the classics (Monk above the others) playing a soprano saxophone.Perhaps inspired by the collaborations with Michael Mantler’s various projects (1965-68), the first original Lacy compositions surfaced on Disposability(december 1965) that was also his first trio recording. Then came the conversion to free jazz and Sortie(february 1966), another quartet session (with Enrico Rava on trumpet) that this time was entirely composed by Lacy and included lengthy meditations such as SortieBlack Elk and Fork New YorkThe Forest And The Zoo (october 1966), featuring Rava, Southafrican bassist Johnny Dyani and Southafrican drummer Louis Moholo, contained only two side-long free-jazz pieces, The Forest And The Zoo.In 1969 Lacy relocated to Paris. After the 41-minute improvisation Roba (june 1969) with an Italian sextet featuring trumpet (Rava), clarinet, trombone, cello (Irene Aebi) and drums, Moon (september 1969) with an Italian sextet that replaced the trumpet with a bass, yet another Monk tribute, namelyEpistrophy (september 1969), and the live Wordless(january 1971) for a quintet with trumpet, cello, bass and drums (ExistenceThe Breath), a new major season began, Lacy cut his first solo saxophone album, Lapis (september 1971), containing the eleven-minute three-movement suite Three Pieces From Tao, the seven-minute The Precipitation Suiteand Lapis. Lacy’s postmodernist strategy was still embryonic but already captivating, with a passion for extra-musical noises as well as fragments of singalongs and nursery rhymes to weave intricate tapestries of harmony.After another quartet session, Journey Without End(november 1971), with Mal Waldron on piano (that debuted I Feel A Draft and Bone), Lacy formed a quintet (with Steve Potts’ alto, cello, bass and drums) for The Gap (may 1972), that contained another free-jazz juggernaut, the 19-minute The Thing. Waldron joined the Quintet for one album, Mal Waldron with the Steve Lacy Quintet (may 1972), one side of which was taken up by Waldron’s Vio. A second Concert Solo (august 1972), with definitive versions of StationsWeal and New Duck, preceded the recording of the 30-minute four-movement anti-war suite The Woe (january 1973), scored for a quintet with alto, cello, bass and drums, and released only three years later (and now incorporating The Wane). After Flaps (april 1973) in a quintet with trumpeter Franz Koglmann, and The Crust (july 1973) in a quintet with alto (Potts), guitar (Derek Bailey), bass and percussion (38FlakesThe Crust), came the sextet of Scraps (february 1974), featuring Potts’ saxophones, piano, Aebi’s cello, bass and percussion, another zenith of Lacy’s free-jazz style (TormentsLadiesScraps and vocals by Aebi). A similar sextet cut Flakes (may 1974), with The Shoals, while The sax-bass-drums trio of Stalks (june 1975) indulged in the lengthy Stalks and Moon. The sextet turned out to be Lacy’s ideal format. It allowed him to create pieces of music that were chaotic puzzles of distorted elementary ideas, and it allowed him to run the gamut from the tonal to the cacophonous, from old-fashioned to free-jazz.Lacy was ready for another major flight of the imagination, Saxophone Special (december 1974), for a different kind of sextet, first of all because it featured four saxophonists (altoists Trevor Watts and Steve Potts and tenorist Evan Parker) and secondly because it surrounded them not with a rhythm section but with Derek Bailey’s dissonant free-form guitar and Michel Waisvisz’s synthesizer. It was, after all, the year of the saxophone quartet (Anthony Braxton’sNew York Fall 1974 and the World Saxophone Quartet). Staples was the manifesto of the sextet’s twisted counterpoint, Dreams even featured Lacy on turntable, Sops was scored for saxophones-only (three sopranos and Parker’s tenor and no guitar or electronics), Snaps had Parker on soprano.Bailey was added to the regular Sextet for Dreams(may 1975), a set that displayed an even greater degree of schizophrenia. The impressionistic chamber jazz of the quintet in pieces such as The Oilwas devastated by Bailey’s abstract doodling and both were neutralized by Lacy’s irrational conversations.One of the most prolific musicians of all times, Lacy inevitably dispersed his ideas across too many recordings (that often repeated the same themes in different settings). A quintet with Potts and Aebi reprised The Crust and debuted The Duck and Esteemon Esteem (february 1975). Recorded at La Cour des Miracles, Paris on 26 February 1975 A Japanese sextet recorded The Wire (june 1975), that debutedDead LineSolo At Mandara (june 1975) debutedSnips and Stabs. Again, one of Lacy’s most radical pieces, the 20-minute improvisation Distant Voices, appeared on a trio album (Yuji Takahashi on piano, celesta and vibraphone, Takehisa Kosugi on violin, flute and vocals), Distant Voices (june 1975). Three solo-saxophone sets, Torments (june 1975), the two-LP Axieme Vol 1 & 2 (september 1975) and Stabs(november 1975), demonstrated the agility of his technique with eccentric pieces such as Deadline andCoastline (on Axieme) and The DuckNo Baby andStabs (on the third set), besides recycling old compositions (particularly an improved Tao Suite).Clangs (february 1976) was a duet with Italian percussionist Andrea Centazzo: Lacy played birds calls, pocket synthesizer and crackle box besides his soprano saxophone in creative pieces such as The Owl and TormentsTrickles (march 1976) reunited Lacy with Rudd, but this time on a program of Lacy originals (Trickles and Robes). The piano-sax duoSidelines (september 1976) debuted Sideline andWorms. The solo Straws (november 1976) included the electronic The Rise. A quartet with Potts recordedRaps (january 1977), that included StampsRaps, a lengthy version of No Baby and especially Blinks.Threads (may 1977) contained the 11-minute solosSkirts and Threads as well as three brief trios with avantgarde composers Alvin Curran and Frederic Rzewski. A quartet with Michael Waisvisz on synthesizer, bassist Maarten Van Regteren Altena and percussionist Han Bennink debuted Chops onLumps (september 1974) and revisited other Lacy originals (TormentsSnips). The Owl (april 1977) contained the three-part The Owl Touchstones, that augmented the Sextet with piano, kora and cornet (Butch Morris). The live solo Clinkers (june 1977) debuted Clinkers. The double-disc set Cycles (1976-80) (december 1980) documents twenty “solo soprano sax performances” recorded live and studio. Among the many duo albums, one stands out: High Low and Order (december 1978) with bassist Maarten Van Regteren Altena. Points (february 1978) debuted the “three points” (the saxophone duosFree Points and Still Point and the solo Moot Point).Lost In June (april 1977) documents a live performance by Steve Lacy (soprano sax), Kent Carter (double bass) and Andrea Centazzo (drums set and percussion).With the sextet paired down to a quintet, Lacy recorded the live Stamps (february 1978), containing extended performances of new pieces such as Ire,The DumpsDuckles and especially Wickets,Troubles (may 1979), with Wasted and Blues. and the live The Way (january 1979), that delivered a 26-minute version of Tao. But the live trio Capers(december 1979) was better than any of the quintet/sextet recordings. The music was literally overflowing from the extended meditations of The CrunchWe Don’tQuirksBud’s BrotherCapers,Kitty Malone.The sextet used Aebi’s vocals too often, e.g. onSongs (january 1981), and on the two ambitious 40-minute Ballets (april 1981), Hedges (1980) and The Four Edges (1981). One more time, a trio recording,Flame (january 1982), with The Match and The Flame, was more adventurous than most of the sextet recordings.The best of the live duets with Mal Waldron wasHerbe De L’Oubli (august 1981), that contained Lacy’s Herbe De L’Oubli and Waldron’s Hooray For Herbie, the other collaborations between the two being albums of standards, although Let’s Call This(december 1981) also debuted Lacy’s The Peak. But even better was the duo with Japanese percussionist Masahiko Togashi, Eternal Duo (october 1981), that debuted Twilight and Retreat.However, Lacy remained faithful to his sextet.Blinks (february 1983) debuted the 22-minuteClinches and Whammies besides delivering definitive versions of BlinksWickets and Three Points (despite Aebi’s vocals). Prospectus (november 1983), augmented with George Lewis’ trombone, revisited several of Lacy’s classics (notably The Dumps andCliches in colossal versions). Augmented with Lewis’ trombone, harp and guitar, the sextet recorded the music for Robert Creeley’s poems on Futurities(january 1985). Poems by other poets were scored onThe Condor (june 1985) by the standard sextet. Pared down to a soprano-alto quartet, they recorded the live Morning Joy (february 1986) with Morning Joy and As UsualThe Gleam (july 1986) was an improvement, rich as it was of Lacy originals (Gay Paree BopNappingThe GleamAs Usual,Keepsake) and of exuberant interplay. Reduced to a quartet with baritone saxophone, they craftedKeepsake and One Fell Swoop on One Fell Swoop(june 1986). Momentum (may 1987) by the full Sextet was perhaps the best of the decade, thanks toThe BathThe GazeMomentum and The Song.In parallel, Lacy continued to experiment with humbler settings. Deadline was reprised as the leitmotiv of Deadline (march 1985), duets with pianist Ulrich Gumpert that also included the newArt. Duets with fellow soprano saxophonist Evan Parker yielded the 21-minute Full Scale, the 16-minute Relations (both a bit too academic) and the three-part Nocturnal Chirps on Chirps (july 1985).At last, Lacy returned to the solo format for Hocus Pocus (december 1985), for Solo (december 1985), that had debuted The Gleam and Morning Joy, forThe Kiss (may 1986), with Blues for Aida, and especially for Outings (april 1986), structured into two 20-minute improvisations, Labyrinth and Islandin which he overdubbed himself.Spectacular versions of The CrustFlakes andWickets appeared on Bura Bura (may 1986), for a stellar quartet with drummer Masahiko Togashi, trumpeter Don Cherry and bassist Dave Holland. Another intriguing project was an Indian quartet with sitar, tabla and tampura, that recorded Saxoraga and the 22-minute Explorations on Explorations (april 1987). The Window (july 1987) for trio added The Window and A Complicate Scene to the Lacy canon.Rushes (november 1989) set texts by Russian poets to the music of a trio of saxophone, Frederic Rzewski’s piano and Irene Aebi’s voice. Duets with his trusted alto saxophonist Steve Potts yielded Flim-Flam and a 21-minute version of Three Points onFlim-Flam (december 1986).Anthem (june 1989) augmented the Sextet with trombone, percussion and a second vocalist. It debuted the funk-blues Number One and the balladPrayer, and it put to (cinematic) music two more poems, Prelude And Anthem and The Mantle. The Sextet’s sound peaked with Live at Sweet Basil (july 1991), that introduced The Bath and revisited The WaneProspectusMorning Joy and Blinks.In the 1990s the ensemble kept growing. Itinerary(november 1990), that debuted Sweet 16 andItinerary, was performed by a 17-piece unit that was much closer to classical music than to bebop or big-band jazz. The seven jazz tributes of Vespers (july 1993) were performed by an octet that was basically the Sextet plus tenor saxophone and French horn. As usual with recordings centered around the sextet, these pieces were also sung by Aebi. A double sextet re-recorded the entire Clangs (march 1992). Sweet 16 (february 1993) was performed by a “Keptorchestra”.Lacy’s new solo, Remains (april 1991), introduced the 18-minute Remains, but, more importantly, finalized his six-part Time of Tao-Cycle (Existence,The WayBoneNameThe BreathLife On Its Way).A collaboration with fellow British soprano saxophonists Evan Parker and Lol Coxhill resulted in the lengthy improvised saxophone duets of Three Blokes (september 1992), notably Broad Brush with Parker (23 minutes), Glanced with Coxhill (21 minutes) and The Crawl also with Parker.The quartets derived from the sextet (without vocals) were often superior to the sextet (with vocals), andRevenue (february 1993), that debuted This Is It and reprised Esteem, proved that the rule still worked in the 1990s. We See (september 1992), on the other hand, by the same quartet plus trumpet and vibraphone, had been mostly Monk covers.Packet (march 1995) was another set of poems performed by Lacy, Aebi on vocals and Rzewski on piano.

Actuality (april 1995) was a solo performance, this time structured in short fragments.

Five Facings (april 1996) collects live duets between Lacy and various pianists (Marilyn Crispell, Misha Mengelberg, Ulrich Gumpert, Fred Van Hove).

When Lacy disbanded his sextet, the remaining pair of Jean-Jacques Avenel (acoustic bass) and John Betsch (drums) helped him record the double-CDThe Rent (november 1997).

The Cry (march 1998) was a “jam opera” about a Muslim woman who had to flee Bangladesh, a victim of religious fanaticism, and used texts written by her (Irene Aebi on vocals, Tina Wrase on saxophones and bass clarinet, Catherine Pfeifer on accordion, Petia Kaufman on harpsichord plus bass and percussion).

The Beat Suite (december 2001) set beat poems to music with help from Lewis.

The vast majority of Lacy’s albums presented new performances of old themes, a sign that Lacy considered music a perpetual process of refinement.

The double-disc Steve Lacy/Roswell Rudd Quartet(june 1999 – Cuneiform, 2007) collected the last collaborations between the two.

November (november 2003) documents the last Steve Lacy solo performance on soprano sax.

Lacy returned to the USA in 2002, but died of cancer in 2004, at the age of 69.

At The New Jazz Meeting Baden-Baden 2002(december 2002) was a foray in electronic music leading a sextet with Christof Kurzmann and Bernhard Lang on electronic keyboards, bassist Peter Herbert and drummers Wolfgang Reisinger and Philip Jeck.

The Sun collects four sessions of antiwar music mostly dating from 1968. Avignon and Afterdocuments live dates from the 1970s, including a solo version of Clangs (1974).

From Piero Scaruffi/jazz

What is mostly forgotten in the biography of Steve Lacy is his Blossoms album, his farewell to Europe in the summer of 2002. Published by the label ‘Naked Music’ Afkikker/Klimop. That were 10 concerts in Belgium in 10 days, duo and solo.

5 concerts are published in the album Blossoms and 1 dvd with dancer Shiro Daimon. Myself I edited the album with the pictures of the concerts. There are drawings of Guy Couckhuyt.

Another very important album also always forgotten is the live recording of the cd Mother Goose solo @ afkikker, registered in 2001. This is the only cd which Lacy said could be published within a book.

Further we have a dvd of Lacy and Aebi recorded in 1999 in Afkikker. These songs are nearly the same of the Beat Suite

All this can be ordered in Afkikker, info@afkikker.be       www.afkikker.be

Mikhail Bezverkhni in Afkikker 

1 mei 2015 / 20 u

Violist en kunstschilder, is geboren in Leningrad, hij boogt op een grote carrière en maakte vele tournees over een groot deel van de wereldbol. Hij was laureaat en prijswinnaar van verschillende internationale wedstrijden. In 1976 won hij de eerste prijs tijdens de Koningin Elisabeth wedstrijd voor viool. Hierdoor kon hij vrij reizen buiten de toenmalige USSR wat hem vanaf 1978 weer werd verboden.

Na de val van de muur in 1990 heeft hij zich definitief in België gevestigd en werkte lange tijd als hoofddocent viool en altviool aan het Gentse Conservatorium.

Hij speelde ook als acteur en muzikant in verscheidene films.

In 2002 speelde hij met Steve Lacy één van de Blossoms concerten, het afscheid van Lacy aan Europa.

Deze album is een productie van Afkikker/Klimop.

Op het eeuwfeest van Johan Daisne in 2012, speelde hij in de Sint-Kwintenskapel, deze opname is het sluitstuk geworden van het docudrama De Trein der Traagheid naar de novelle van Johan Daisne, een productie van Afkikker/Klimop, regie Ivo Fisher.

Zijn vioolwerk is subliem en subtiel, met een zeer breed register kan hij verschillende instrumenten op zijn viool weergeven.

Zaterdag 28 maart 2015 om 20 u

Violist Mikhail Bezverkhni en Rosita Tristano, duetten

Voorprogramma 2 gedichten van Johan Daisne voorgedragen door Rita De Vuyst die een studie opzet rond Johan Daisne

Daarna vertoning DE TREIN DER TRAAGHEID naar de novelle van Daisne

fr treinroute

De route van de reservisten naar het Zuiden van Frankrijk, mei 1040 die mij inspireerden voor de Trein der Traagheid

Afkikker, niet zo maar een cafeetje in de schaduw van de boekentoren…vanuit de middeleeuwse aarde komen er scherven te voorschijn, komen er paardentanden in ons archief en komen de jonkvrouwen weer tot leven wiens avonturen zo lang in de kelder verborgen waren. Door het contact met de verschillende grondlagen bekomen we een stratificatie van parallelle werelden. Vanuit deze context doen we verder ons onderzoek en publiceren onze resultaten. Het wordt zeker en vast een spannend verhaal. 

Speel je graag mee in ons verhaal neem contact op met Rita De Vuyst, we toveren ons cafeetje om in een spektakelzaal, concertzaal, galerij, filmzaal en danszaal. 

foto's_stijn_045

 CONCERTEN IN AFKIKKER 

OP 28 maart krijgen we terug muziek van Mikhail Bezverkhni en Rosita Tristano duetten

OP 1 mei terug Bezverkhni met gedichten van Petrus en muziek van Bach

Telkens wordt de film DE TREIN DER TRAAGHEID gespeeld.

Op 23 januari 2015 met Mikhail Bezverkhni en Rosita Tristano, gedichten van Daisne en één van Walter Verraes voorgedragen door Raisa Ruttenberg. Daarna vertoning van de art-movie, docudrama DE TREIN DER TRAAGHEID van Ivo Fisher. Concert om 20 u inkom 5 € film om 22 uur. (duur van de film 1 u)

Docudrama DE TREIN DER TRAAGHEID naar de novelle van JOHAN DAISNE  in AFKIKKER  op zaterdag 27 december 2014 om 21 u deuren 20 u na de vertoning receptie. Research, tekst en presentatie RITA DE VUYST regie IVO FISHER

uitnod. de trein

Academia Nova Afkikker, research

Spacetime and synchronicity in the oeuvre of Steve Lacy, Johan Daisne, W. Pauli, René De Vuyst

Hommage René De Vuyst, volkszanger, was lid van het Verzet van zodra hij terug thuis was van een spookreis naar Frankrijk vanaf het begin de de oorlog 10 mei 1040 tot eind augustus 1940. Het was Johan Daisne die bemiddeld heeft voor treinen te zoeken voor de terugkeer naar België.

 

2 gedichten van Johan Daisne magisch-realist

Een poetische samenvatting van zijn boek ‘De man die zijn haar kort liet knippen’ 

NIET ZO KAAL OOIT EEN MENS

NOCH ZO RENS OOK EEN SCHAAL

OF HET ZUUR DAT HIJ DRINKT

IN HEM ZINKT ALS EEN VUUR

EN DE BRES DIE HET MES

HEEFT GESNEDEN

WORDT DE POORT VOOR GODS WOORD

HIER BENEDEN

p1000605

 

Een tweede gedicht is opgedragen aan zijn vriend André Delvaux die het boek heeft verfilmd.

Vriendschap is niet elkaar verstaan

elkander leuk gezelschap vinden

te samen zitten, samen gaan

zo heeft elkeen dozijnen vrienden

Vriendschap is zozeer zijn bezeten

van ‘t zelfde droombeeld zo gemeen

dat we onszelf, elkaar vergeten

zo’n vriend heeft ieder mens maar één

Zaterdag 7 juni 2014 om 18 u met de vertoning van De Trein der Traagheid.

Na een inleiding van Rita De Vuyst zal het duidelijk woren waarom de novelle van Daisne deze titel heeft gekregen en hoe het boek kan begrepen worden.

p1000606

galleriaD

Eerstvolgend concert met Mikhail Berverkhni op zaterdag 3 mei 2014 in duo met gitrist Laurent Tomme, graag reserveren voor een zitje dichtbij het podium, deuren 17 u, concert om 18 u.

CONCERTEN EN WORKSHOPS ROND MIKHAIL BEZVERKHNI WINNAAR KONINGIN ELISABETH WEDSTRIJD IN AFKIKKER SINT KWINTENSBERG 52 GENT
TELKENS OP ZATERDAG 18 UUR.

5 april 2014 salonconcert ter gelegenheid voor de opening van de galleria DE GOUDEN FLORIJN met werken van Michail Bezverkhni, Rosita Tristano, Sergei Andreev

Hier enkele foto’s van de wondermooie avond waar Misha naast Bach ook de precipitatiesuite van Steve Lacy heeft gespeeld samen met Rosita Tristana. Achteraf werd er uitleg gegeven bij de kunstwerken en de galleria De Gouden Florijn was gedoopt.

Ook op youtube kan je deze projecten van Misha in de Afkikker volgen, dit is het werk van Rosita Tristano, interesse? maak discreet een afspraak of kom naar ons volgend concert op 3 mei 2014 om 18 u

galleriaB

galleriaA

misha A

OPEN THURSDAY FRIDAY AND SATURDAY FROM 17/OO to 21:00
Op afspraak gsm Rita De Vuyst 0475313997
Werken van :
Mikhai bezverkhni
Rosita Tristan
Sergey Andreev
Walter Lievens
Gregory Verstraeten

3 MEI 2014 CONCERT VOOR VIOOL EN GITAAR € 5 STEUNKAART € 10

17 MEI HOMMAGE VOOR STEVE LACY COMPONINST SOPRAANSAXOFONIST JAZZ

7 JUNI HOMMAGE VOOR RENE DE VUYST ZANGER FOLK

WORKSHOPS MET MIKHAIL BEZVERKHNI MOGELIJK IN AFKIKKER INFO Rita De Vuyst en Rosita Tristano
zie concerten en werken van Mikhail Bezverkhni op youtube onder Rosita Tristano

SCHAKEN MET MATTHIAS DE PAUW (12JAAR) IN AFKIKKER
OP 10 MEI 2014/ MATTHIAS NEEMT HET OP TEGEN 10 SCHAKERS aanvang 18 u deelname € 5.

FOLK IN AFKIKKER EN SHELTER DERDE DINSDAG VAN DE MAAND JAM EN DANS

DE TREIN DER TRAAGHEID 3 GETUIGEN SPREKEN VOLGENS DE INTERPRETATIE VAN RITA DE VUYST

3 SOLDATEN 1 RESERVELUITENANT VERTELLEN HETZELFDE VERHAAl DE SOLDATEN ZIJN RENE DE VUYST MAURICE DE SCHOENMAECKER EN MICHEL DAMMEKENS DE LUITENANT JOHAN DAISNE ALS BURGER HERMAN THIERY DE BRONNEN ZIJN DE BOEKEN VAN DAISNE HET ARCHIEF VAN RENE DE VUYST DE FAMILIE VAN MICHEL DAMMEKENS EN HET INTERVIEW MET MAURICE DE SCHOENMAECKER DAT WELDRA OP YOUTUBE KAN GERAADPLEEGD WORDEN

ONDERZOEK ARCHIEF EVERE DEENSIE / NALATENSCHAP VAN VAN HOOF

VOOR ONZE ACTIVITEITEN RAADPLEEG ONZE WEBSITE www.afkikker.be EN VIND ONS OP FACEBOEK ONDER AFKIKKER RAISA RUTTENBERG OF KOM GEWOON EENS LANGS IN AFKIKKER SINT KWINTENSBERG 52 GENT

Wanneer alle puzzeldeeltjes gaan ingelegd zijn, zal het duidelijk zijn dat de trein wel degelijk in Frankrijk spoorde, op het spoor van een spokerige oorlog…

Rapporten van Léon Navez en Albert Hanet over de sectie 32A wat het technische aspect betreft; 32A is de naam die gegeven werd aan DRI/A/2CA in februari 1940, gevestigd in de Kartuizerkazerne te Brugge. In 1939 werd eerst het TRI gecreëerd: troupes de Renfort et d’Instruction met de bedoeling reservisten en neiuwe recruten onder te brengen. Deze TRI was ingedeeld in DRI’s: depôts de Renfort et d’Instruction, progressief gevormd in fase C van de mobilisatie vanaf 1 september 1939 en waarvan het gros gevormd werd door de lichting 1940 aangevuld met reservisten van voor 1925 en voorheen vrijgestelde reservisten van latere lichtingen. De Dri werden begin 1940 geherstructureerd en werden nu CRI genoemd. Ze kregen een nummer. Te Beernem werd in 1940 de regimenten 31A/32A/33A/34A/6R.A.A. en 3D.T.C.A. ondergebracht onder CRI/A. De bevelhebber was kolonel Duquesnoy die daarvoor bevelhebber was van 32A. Bij 32A werd hij opgevolgd door luitenant kolonel Scohy. 32A was als volgt gestructureerd: GRA/1 DI bestaande uit 4 batterijen gevormd door recruten en reservisten van het 1ste Artillerie regiment bestaande uit ongeveer 700 man. GRA/2 DI bestaande uit 5 batterijen gevormd door recruten en reservisten van het 2de Artillerie regiment. GGRA/2 CA bestaande uit 2 batterijen gevormd door recruten en reservisten van het 13de Artillerie regiment.

Op het moment van de vorming van de CRI/A op 14 mei 1940 wordt onmiddellijk besloten een nieuw regiment samen te stellen uit de opleidingsbatterijen van alle regimenten uitgezonderd 31A en hen ontdaan van alle geschut en materiaal, behalve een aantal geweren en kogels; 30 geweren en 3000 kogels per batterij, per trein naar Zuid-Frankrijk aan de Aude te sturen om er hun opleiding verder te zetten met het oog op een latere terugkeer als versterking. Dit nieuwe regiment zou pas gevormd worden na aankomst van de verschllende onderdelen te Limoux. Het were onder het bevel geplaatst van luitenant kolonel De Bueger, de commandant van 33D.T.C.A. De treinen reichtring Frankrijk vertrokken vanuit Beernem vanaf 15 mei 1940. (De gegevens komen overeen met het boek van Jamart, Les Belges à France en 1940, en het archief van René De Vuyst volgens een nota van Van Hoof, tevens vertelt Maurice De Schoenmaeker hetzelfde verhaal).

De reis naar Frankrijk voor het 1ste artillerie regiment in de 3de batterij van GRA/1 DI stond onder het bevel van reserve luitenant De Porre, doch zijn verslag ontbreekt volkomen in de archieven. Van 32A ging in totaal een detachement van ongeveer 2000 man met 2 treinen naar Limoux. Het 1ste konvooi, 2CA-13A en vermoedelijk 2 DI-2A vertrok op 15 mei uit Beernem onder het bevel van luitenant Dubois, reserve luitenant en commandant van de 2de batterij van 2CA en van Albert Hanet, reserve luitenant en commandant van de 3de batterij van 2 DI, kwam aan te Limoux op 24 mei 1940. Het tweede konvooi, 1 DI-1A, waartoe René De Vuyst vermoedelijk behoorde stond onder de leiding van Arthur Freedman, reserve luitenant en commandant van de 1ste batterij van 1 DI. Zij vertrokken op 16 mei, wat overeenkomt met het verslag van Van Hoof, om 3u 30 bij het krieken van de dag, ze kwamen eveneens aan te Limoux op 24 mei 1940 om 5 u. Dit komt overeen met het rapport van Arthur Freedman aan kolonel De Bueger. Freedman zorgde er tevens voor dat zijn mensen gekantonneerd werden in een straal van 10 km en dat er eten voorzien wordt. Michel Dammenkens eveneens als René De Vuyst, Van Hoof en Maurice De Schoenmaecker blijken gekantonneerd te zijn in Cépie nabij Limiux. Ik heb ook gevonden dat Johan Daisne verbleef op het kasteen van Pomas aan de overzijde van de Aude.

Te Limoux werd vastgesteld dat de commandant van 32A, luitenant kolonel Scohy niet ter plaatse is en werd kapitein commandant Willy Tollenaere als korpschef aangesteld.

De reis naar Limoux, Cépie, verliep voor René De Vuyst als volgt: disndag 14 mei 1040 om 10 u ‘s avonds te voet naar Beernem, geslapen langs de Steenweg. Om 3 u ‘s nachts naar het park in Beernem en daar verder geslapen Donderdag 16 mei bij het krieken van de morgen op een trein gestapt, die gaat over Brugge, Turhout, Lichtervelde, Roeselare, Rumbeke. Vrijdag 17 mei verder per trein door Isegem, Kortrijk, Moeskroen, Roubaix, Assebroek (Fr). Zaterdag 18 mei Boulogne sur Mer, Aras. Zondag 19 mei Abbelville, Amiens. Maandag 20 mei Gelan, Quesnay le montant, Chepsy, Valmes. Te Quesney le Montant waren er 3 treinen na elkaar. Van Hoof zat in de tweede trein, de trein voor hem had piotten geladen, in de derde trein zaten mannen tussen 16 en 35 jaar. 31 Duitse vliegtuigen hebben de treinen gebombardeerd, 3 piotten waren dood.

Op disndag 21 mei passeren ze Anneville, Rouen, Brionne en Lisieux. Op woensdag 22 mei le Mans, Angers, Nantes, Luçon en les Rochelles. Op donderdag 23 mei gaatr de reis verder langs Bordeaux, Dax, Bu, lourdes, Tarbes en Toulouse; Op vrijdag 24 mei komen ze aan in Carcassonne, vandaar naar Cépie en Limoux. Van Limoux terug te voet naar Cépie.

Op 8 juni vertrkken ze vanuit Cépie naar het front in Parijs.

De toestand is vrij benard en vooral de ravitaillering van de troepen is een heel probleem. Vanuit Limoux worden op 7 juni 4 compagnies van een 200 soldaten en officieren uitgestuurd als werkbataillon naar het front in het Noorden, Troyes -St Just Sauvages, onder bevel van kapitein commandant Roze, 14de Artillerie. Ze reizen via Meaux, Vitry-le-François en Rommilies naar Troyes waar zij aankomen op 11 juni. Deze compagnie wordt gelegerd te Ville-Chétif, vlak bij Troyes, en ingedeeld bij het IVe Franse leger. Op 12 juni ‘s avonds krijgen zij het bevel in kleine groepjes te vluchten richting Avallons en daar te verzamelen. De eenheid van reserve luitenant De Porre, waarvan Michel Dammekens deel uitmaakte, wordt bij deze vlucht gesignaleerd.

De reis van Van Hoof, waartoe René De Vuyst behoorde, verliep volgens een andere route maar iedereen, alsook Maurice De Schoenmaecker moest verzamelen en op eigen kacht naar Avallons te zien geraken, zoniet zouden ze krijgsgevangen worden genomen.

De groep van Van Hoof vertrok op 8 juni in Cépie en reed over Carcassonne, Castelnaudary, Toulouse, Cahors. Op zondag 9 juni passeerden ze Vierzon, Orléans, Etampes. Maandag 10 juni Marmant, Longueville, Rommely sur Seine. Dinsdag 11 juni Troyes, Vitry le François en terug naar Troyes. Woensdag 12 juni vertrokken ze vanuit Troyes ‘s avonds te voet naar Villechétif, 6 km ten oosten van Troyes en sliepen ze in een schuur. Donderdag 13 juni vanuit Villechétif om 23u 30 te voet in groepen van 20 naar Avallon over Tonnerre, wachtwoord ‘Camillo’. Vrijdag 14 juni te voet, onderweg volledig uiteengeslagen. Zaterdag 15 juni verder te voet, ‘s avonds op een goederentrein naar Avallon. Zondag 16 juni Autun, le Creusot. Maandag 17 juni Roanne. Dinsdag 18 juni Saint Germain des Fosses en Vichy. Woensdag 19 juni Clermond Fernand. Donderdag 20 juni Mervant. Vrijdag 21 juni JOnchère, Langongne. Zaterdag 22 juni Rommières en Montpellier. Zondag 23 juni Sète, Narbonne, Carcassonne, en terug naar Narbonne. Maandag 24 juni kwamen ze terug aan in Cépie via Carcassonne. Ze vertrokken te voet vanuit Cépie naar Preixan (8 km). Daar bleven ze 6 dagen. Vandaar ging de reis naar Alaigne waar ze 22 dagen hebben gewacht op een trein voor de terugkeer naar België. Ondertussen was Johan Ddaisne met de Duitsers aan het onderhandelen. Hun laatste stop is geweest in het schone Belvèze waar ze nog eens 36 dagen op de trein hebben gewacht. Op 27 augustus is de trein gekomen die hen via Toulouse naar Brussel heeft gebracht. Daisne was intussen begin augustus teruggekeerd.

In het legerarchief te Evere heb ik een document gevonden waarop staat dat hij van G.Q.G. of in het Nederlands G.H.K. overgeplaatst is naar CRI/A met destinatie Limoux. Bij het dossier vond ik ook een rapport van commandant Roze, annexe nr 1:

Mon groupe d’artillerie III/14 A a été fait prisonnier le 26 mai 1940. Il était à ce moment sous les ordres du It de l’active COETS commandant ai. etant hospitalisé depuis le 14/5 j’était régulièrement absent. Mon évacuation fut ordonnée par le comdt médecin SCARCEZ de la 6D I et le It de réserve ALLARD, médecin du groupe. Totalement épuisé j’avais tenu jusqu’à la limite extrême de mes forces. Le 14 évacué sur l’HM d’Anvers. Le 16, sur l’HM nr 7 à la Panne. Le 18 évacué par colonne automobile vers la France. Le 22 hospialisé au HMC Arsene Leloup à Nantes. Le 28/5 jour de la capitulation, sortant non rétabli, envoyé en convalescence au CRI/A à Limoux. Le 6/6 bien, que non rétabli, je pars au front français comme commandant de 1er bataillon du CRI/A. Point de destination Vitry-le-François-repli avec l’armée française. Le 22/6 à la capitulation je rentre à Limoux, au CRI/A. Reste en traitement de repos, sans commandant, jusqu’au 17/8/40. A cette date je rentre en Belgique par convoi automobile comme provisoirement inapté au service actif. Repris en force par l’OTAD le 1/9/40

De soldaten hebben 193 uren doorgebracht op de trein van Beernem naar Carcassonne en 102 uren op de trein van Cépie naar Parijs. 215 uren op de trein van Parijs naar Carcassonne. de terugreis van Toulouse naar Brussel verliep voor Maurice in 1 dag.

Sommigen werden door de Duitsers gevangen genomen en naar België afgevoerde of slaagden erin zelf België te bereiken in de verwarring van de terugkeer van de gevluchte burgers. Slechts 350 bereikte Avallon. ze werden gehergroepeerd in groepjes van 20 voor de reis naar het Zuiden. Deze groep bereikt Limoux, volgens de achieven van Defensie op 24 juni ondernleiding van luitenant Hoornaert, onderluitenant Dombrecht en adjudant Martens. (citatie in regimentsdagorder d.d. 26 juni 1940 van 32 A door commandant Tollenaere. Het betreft de compagnie van Hoornaert zelf. anderen zijn gevlucht in gespreide orde terug naar het Zuiden met alle mogelijke middelen. Van luitenant De Porre wordt niet gesproken zodat denfamilie van Michel niet weet nof hij met de trein dan wel op eigen keracht naar Limoux gegaan is. Maurice, René De Vuyst en Van Hoofn hebben de trein gehaald.

Een feit is dat er van de 700 nmensen van 1 DI er op 30 juni nog een 300 tal van overblijven in de streek rond Limoux, zijnde 276 soldaten, 26 onderofficieren en 7 officieren volgens het verslag van Hanet.

Op 1 juli vindt een herstructurering plaats. 32A wordt groep IV van CRI/A. Deze groep is ingedeeld in 7 batterijen onder het commando van majoor Hardenne, waarbij de manschappen van de batterijen zonder bevelhebber in één van de 7 worden ingedeeld. De 3de batterij van 1 DI waarin Michel Dammenkens zat, is zo vermoedelijk ondergebracht in de 1 ste batterij van groep IV. De Porre is waarschijnlijk niet nteruggekomen van zijn ipdracht aan het front en terug naar België gekeerd of gevoerd.

Volgens het verslag van Albert Hanet begint het vanaf 11 juli te rommelen onder de troepen en komt er een soort van resvolte waarbij geëost wordt datn iedereen gedemobiliseerd wordt en dat de terugkeer naar België wordt georganiseerd. De revolte wordt getrokken door luitenant dokter Torrkens en reserve aalmoezenier Vergaelen uit Audenaarde. dokter Torrkens zou openlijk zijn sympatiën voor Hitler hebbenn laten blijken en bedreigde de officieren die trouw bleven dat hij ze zou weten te vinden bij hun terugkeer in België. Ondertussen verwaarloosde hij zijn praktijk als dokter en hield zich bezig met zijn vriendjes.

Torrekens deserteerde eind juli en Vergaelen kort daarna volgens een brief van Vergaelen aan de familie Dammekens. Hij schrijft hierin dat hij niet naar Alaigne is kunnen gaan, waar Michel verbleef, wegens ziekte.

Verslagen die geraadpleegd zijn in het legerarchief te Evere zijn van: Cools, Bury, Dombrecht, Freedman, Hanet, Navez en Verbrugghen.

Michel Dammekens heeft eerst de 18 daagse veldtocht meegemaakt van 10 tot 28 mei 1940. Johan Daisne was toen verbindingsofficier bij de zware artillerie. Michel is na een lange zwerftocht doorheen Frankrijk in de vallei van de Aude terecht gekomen en te Limoux gestoven op 2 augustus 1940. Zijn interesse ging uit naar het werk op het land en aan de vooravond van WO II was hij een jonge optimistische boer die ervan droomde een groter bedrijt te creëren zoals dat van wijlen zijn grootvader langs moederszijde. Hij is binnengegaan in het leger op 29 februari 1940.

Van Hoof is krijgsgevangen genomen op 27 augustus, juist voor hun vertrek naar België. Hij heeft in 6 kampen verbleven. René De Vuyst en Maurice De Schoenmaecker zijn eind augsustus naar Brussel teruggekeerd. Voor Maurice ging dit vrij vlug, voor mijn vader ging de terugkeer van Brussel naar Zafelare vermoedelijk moeilijk aangezien hij volledig uitgeput en met gezwollen voeten met een melkkar is teruggebracht. Toen was het feest bij hem thuis. en dit verhaal hij wondermooi gezonden in zijn liederen. Evenals bij Daisne is de oorlog bijna niet hoorbaar maar wel voelbaar. Dit is dan ook het verwerkingsproces van de kunst: het negatieve ombuigen tot iets moois. En dit is de rede waarom de kunst zoveel sterker is dan elk historisch verslag als deze. Beter leze men het boek Lago Maggiore waaruit ik het verhaal gedistilleerd heb of luistere men naar mijn vaders lied!!

Toeval en synchroniciteit. Toen ik over deze spokerige oorlog aan het nadenken was kwam ik op de spooktrein van wikipedia terecht. Nu wordt het duidelijk waarom Maurice zei dat de Belgen in Frankrijk niet welkom waren omdat terzelfdertijd er een trein vertrokken is richting Zuiden met geïnterneerden een mengeling van andere nationaliteiten, Joden en tegenstanders van het Belgisch regime. Hun trein werd de spooktrein genoemd, ze kregen geen eten, werden slecht behandeld zowel door hun autoriteiten en de Fransen. Ze hadden op hun trein ‘espionage’ geschilderd en ‘parachutistes’. Op 20 mei zijn ze geëxecuteerd geweest in Abbeville. De trein met de soldaten Maurice, René en Van Hoof kwamen aan in Abbeville op 21 mei. Dit om aan te duiden hoe grimmig de situatie was, wat moet er in de hoofden van deze jongens hebben omgegaan?

Uit Wikipedia: ‘Drie dagen later, op 19 mei, werd de hele groep naar Abbeville gevoerd en opgesloten onder de kiosk. Toen in de nacht van 19 op 20 mei de stad Abbeville vanuit de lucht door Duitse eskaders zwaar gebombardeerd werd, dachten de Franse soldaten dat de gevangenen bevrijd zouden worden door de Duitsers. Zij besloten in de middag van 20 mei om al hun gevangenen te executeren, die vervolgens in groepjes van vier uit de kioskkelder werden gehaald, tegen de muur gezet en zonder proces doodgeschoten werden. Onder hen was er één vrouw, Maria Geerolf-Ceuterick, die vrij brutaal vermoord werd door de Franse gendarmes. Zij was één van de verdachten die in de chaos voor de inval per vergissing werd gearresteerd in plaats van haar schoonzoon, nl. de in Brugge wonende Nederlandse architect Ernst Warris). Na de executie (zonder vonnis) op bevel van een Franse kapitein die dienst deed als plaatscommandant van in totaal 21 personen van 6 verschillende nationaliteiten (waaronder 8 Belgen met o.a. Van Severen en Rijckoort) eindigde dit drama door toedoen van luitenant Leclabart, die in extremis arriveerde en deze slachtpartij kon stoppen’.

Rita De Vuyst, 26 januari 2013

De voorbereiding van onze film DE TREIN DER TRAAGHEID vind op youtube, Afkikker, Raisa Ruttenberg

pdf filmdag3 pdf filmdag4 pdf filmdag5 pdf filmdag6 pdf filmdag8 pdf filmdag9 pdf filmdag10 pdf filmdag11 pdg filmdag kaas en wijn pdg filmdag7

Regelmatig worden er gedichten voorgedragen van Daisne in de Afkikker zo ook voor Valentijn 13 op 15 februari deuren 19 u vrij podium en fuif in de shelter.

Na Valentijn komen de gedichten aan bod die geschreven zijn tijdens het verzet in W.O.II

Figuranten zijn nog altijd welkom voor de scène in de Sint Kwintenskapel ‘veel mannen en vrouwen in het wit’ symbool van verzet en dienstplicht bij de verzorging van gewonden. Dit is voor maart. In mei gaan we samen naar Carcassonne vertrek de week van 10 mei, inschrijven kan in Afkikker of via info@afkikker.be. De studie van Johan Daisne is pas begonnen…we werken verder om het mysterie te duiden De trein zou wel een zeer sterke metafoor kunnen zijn die nog jaren verder bolt, Afkikker heeft er een speciaal stationnetje voor gebouwd. Kwestie om vooruitziend te zijn.

DE TREIN DER TRAAGHEID van Johan Daisne

Toen ik in 2011 de novelle opnieuw las, wist ik dat ik deze zou verfilmen, alles kwam mij te mooi en te vertrouwd voor de geest, temeer dat ik bij nader onderzoek in het archief van mijn vader, René De Vuyst, aanwijzingen vond over ‘De trein der traagheid’.

Afkikker en vzw Klimop werken samen aan een historische interpretatie van ‘De Trein der Traagheid’ we geven er vorm en beweging aan.

eeuwfeest9

eeuwfeest20

Aan de hand van meerdere archieven kan de treinroute getraceerd worden in Zuid-Frankrijk.

Barvrouw en verpleegster worden gespeeld door Raisa Ruttenberg, het is eigenlijk op haar geschreven. Het feest gaat door in de Afkikker met muziek van Lo Rosinhol wat ook een treffer was.

Nu de film ‘Un soir, un train’ van André Delvaux vastzit in Amerika en in België niet meer kan gedraaid worden, wordt het tijd dat we een Vlaamse productie krijgen van dit kunstwerk met een universele beeldtaal. De taal is Nederlands, Russisch, Tsjechisch en Engels.

De restaurantscène van ‘De Trein der Traagheid’ werd opgenomen in Afkikker te Gent en het veldhospitaal in de Sint-Kwintenskapel eveneens in Gent.

Een discussie over de herkomst van de professor zijn naam ‘Hernhutter’ werd op 20 november 2012 opgenomen in ‘De Gouden Florijn’ een kunstgalerij verbonden met de fuifzaal en café Afkikker.

Aangezien de novelle geschreven is op de trein van Brussel naar Gent, hebben we ook in deze trein opnamen gemaakt. Natuurlijk hebben we ook gefilmd in het park van het ‘Palais des Beaux Arts’ in Brussel waar onze poëtische reis van start ging.

De muziek van Steve Lacy, ‘solo @ afkikker’, hebben we gebruikt als ouverture, meer bepaald het nummer ‘STAND’ waarbij Lacy verwijst naar Samuel Beckett. De Occitaanse volksmuziek is gespeeld en gezongen door Lo Rosinhol, daar kan op gedanst worden. De romanisch-metaforische liederen van René De Vuyst kleuren de rozen van Capri rood.

Michail Bezverkhni speelde magisch op het eeuwfeest van Daisne in de Sint-Kwintenskapel. De muziek werd verbonden met poëzie van Daisne en Raisa, dit zal een wonderlijk mooie afsluiter zijn van het eerste deel van onze film. Voor groepen vanaf 20 personen laten we jullie het eerste deel al proeven, reservaties via AFKIKKER, gsm 0475313997.

Tekeningen van de trein en Johan Daisne door Guy Couckhuyt

Zo snel mogelijk geven we jullie een voorproefje van het concert van Bezverlkhni ter gelegenheid van het eeuwfeest van Johan Daisne op youtube. We wachten op de drager…..reeds 5 maanden lang.

If Steve Lacy is not forgotten, and still lives in your memory, Michail Bezverkhni can play his tunes of his ‘P’ book, published by Afkikker. This sheet music of Steve Lacy is in the hands of Bezverkhni only as a gift of Lacy from the time they played together for the farewell concerts in Ghent 2002.

1347

Voor de opname van het tweede deel van ‘De trein der traagheid’ hebben we nog veel onderzoek in petto van het filmarchief van Johan Daisne dat in de Boekentoren bewaard wordt. Daar is bijzonder interessant materiaal te vinden.

Van 16 tot 20 november loopt een tentoonstelling van fysicus Joachim Castelan in ‘De Gouden Florijn’, vrijdag en zaterdag van 20 u tot 23 u en weekdagen van 12 u tot 15 u.

Rita De Vuyst 0475313997.

Het essay over ‘De trein der traagheid’ is reeds verkrijgbaar in Afkikker aan 15€.

Wil Daisne doorbreken tot de rangen van de wereldliteratuur dan heeft hij uw stem nodig. Hoe geven we zijn kennis door als de sociale media zwijgen. Een nieuwe uitgave van De trein der traagheid is te raadplegen on line.

DE HEILSGELIEFDE VAN JOHAN DAISNE HIERVAN HEEFT AFKIKKER OOK DE CODE GEBROKEN MEETING OP 20 JULI 2012 20 UUR HET IS EEN SPANNEND SPIONAGEVERHAAL MET HEEL VEEL LIEFDE VOOR WETENSCHAP EN KUNST DE DIALOOG IS DUS METEEN GEOPEND.

FANCLUB STEVE LACY TAKE CONTACT VIA MAIL WE ORGANISE MEETINGS AND PUBLISH HIS FAREWELL CONCERTS TO EUROPE Michail Bezverkhni is preparing unedited sheetmusic of Steve Lacy and will perform it soon in Afkikker or ‘De Gouden Florijn’.

The cd of the farewell concerts of Steve Lacy is now to buy at 15€ plus shipping.

NEXT MEETING 2nd SEPTEMBER GHENT BELGIUM

HET PROJECT VAN VZW KLIMOP IN 2012 IS DE VIERING VAN DE 100STE VERJAARDAG VAN JOHAN DAISNE EN DIT DOEN WE MET EEN STUDIE : LEES AL ZIJN BOEKEN EN GEDICHTEN EN JE BENT EEN HEEL JAAR ZOET ZE PRIKKELEN DE HERSENEN ZOWEL ALS HET HART EN….MEN VRAAGT ZICH AF WAAROM ZIJN WERKEN NIET MEER WORDEN HERDRUKT ZE ZIJN ZEKER HIP GENOEG VOOR DE VOLGENDE HONDERD JAAR. HIJ GEBRUIKTE GEWOON EEN NIEUW ALFABET. DE LAATSTE LETTER IS NOG NIET ONTCIJFERD. IK HEB IN ELK GEVAL MIJN STEM GEGEVEN VOOR DE REVIVAL.

WAT IS MAGISCH-REALISME / RAISA RUTTENBERG / KLIMOP

Op 27 april 2012 hebben we met Klimop de eerste opnamen gemaakt voor ons docudrama VENEZY 2012; een verfilming van ‘de idee’ achter ‘De trein der traagheid’ van Johan Daisne.

Ik denk dat niemand het ongewoon zal vinden dat hier in Afkikker gewerkt wordt rond het thema magisch-realisme. Alle elemenen zowel concreet als abstract zijn in onze ruimte te vinden. Het is dan ook geen inspanning voor mij ‘with the magic hand’ ze één voor één uit de ‘box’ te toveren.

Met vzw Klimop hebben we alvast het initiatief genomen voor de viering van de 100 ste verjaardag van Johan Daisne.

Dit feest kunnen we echter niet inzetten vooraleer even stil te staan bij de betekenis van de term magisch-realisme, welke Daisne geïntroduceerd heeft in de Nederlandse Letteren.

Om het magisch-realisme in te kleuren heb ik uitsluitend gesteund op de teksten van Daisne zelf. Het is misschien wel enigszins gedurfd om vanuit de positie van de lezer de kaart van het mgisch-realism open te vouwen, maar ik vond het zo boeiend dat het een echte passie geworden is. Vorige zomer ben ik aan het grote werk begonnen.

In ‘Afreacties en Fundereingen’, gepubliceerd bij Varior, Sint-Amandsberg in 1937, lezen we het volgend vers van Daisne:

BRIEFJE

Johan Daisne

Vrees niets, jij hebt de droom, die steen der wijzen

Dat kostbaar rijk is onvernietigbaar

Beschouw de dingen op een romantieke wijze:

Contrastloosheid is met dit leven onverenigbaar

De bundel ‘Breuken Herleiden’, eveneens uitgegeven bij Varior, Sint-Amandsberg in 1936, van Johan Daisne begint met het volgende:

Ik schrijf deze verzen niet voor academici

Ook niet voor onbesnaarden of beroepskritiekers

Ik ken hen: d’eene doodt u met een theorie

De andren met hun domheid of hun klein gepieker

Ik heb in mijn verzen heel mijn hart geleid

Gepoogd van wat ik zal geweest zijn iets te geven

Van mijn dromen, liefden, van mijn werkelijkheid

Van ‘t zonlicht en de wolken uit mijn jeugdig leven

Doch ik denk dat de tijd is aangebroken om de teksten van Daisne terug in de handen te leggen van professoren, willen we hem een ereplaats kunnen aanbieden bij de klassiekers van de wereldliteratuur.

Ik zou persoonlijk Daisne graag vergelijken met Gyorgy Konrad van Hongarije, vanwege het autobiografisch karakter van zijn geschriften en de evenwichtige mix tussen droom en werkelijkheid. Ik zou hem ook plaatsen naast Samuel Beckett en de vergelijking maken tussen ‘Waiting for Godot’ en ‘Gojim’. Godot dat volgens mij ‘Go’ ‘Dot’ betekent en Gojim; ‘Go’ ‘Jim’. In 1938 kon Daisne inderdaad opgeroepen worden onder de wapens. In Gojim wordt er ook verwezen naar Koningsbergen waar de strubbelingen rond W.O.II begonnen zijn. Ik zou Daisne ook een plaats geven naast Italo Calvino en waarom ook niet naast Vladimir Nabokov om daatmee mijn geliefde auteurs te noemen.

De term magisch-realisme lijkt op het eerse zicht een tegenselling. Dit is typisch voor Daisne, hij gebruikte veel woorden die opgebouwd zijn uit opponenten; vb toekomst-herinnering. Deze tegenstelling is echter schijn, we moeten vooral oog hebben voor het koppelteken dat hier het bruggetje vormt. De eenheid zien tussen 2 opponenten was zeker in de jaren 40 van de vorige eeuw een nieuwe vondst. We kunnen dit zien als een verwijzing naar de avant-garde. Daisne heeft echter niet zoals de surrealisten het volledige gewicht gelegd op de vernieuwing van de vorm, ten koste dikwijls van de inhoud, maar zijn vernieuwing is schoon uitgebalanceerd. Zijn expeiment lag in de eenheid tussen droom en werkelijkheid. Wetenschappers weten dat er een ‘continuum’ bestaat tussen realiteit, perceptie, droom en handelen. Zij weten ook dat onze dagdromen en nachtelijke dromen gestuurd worden vanuit eenzelfde domein van onze hersenen.

Indien we het magisch-realisme bespreekbaar willen maken ligt het voor de hand dat we gaan zien wat Daisne zelf daarover geschreven heeft in zijn boekje: ‘Wat is magisch-realisme’. Maar ons uitsluitend beperken tot dit boekje zou ook niet verstandig zijn omdat het eerder een woordenspel is van droom en werkelijkheid. Een definitie van magie, droom, rede, werkelijkheid wordt niet gegeven en zo kan het wetenschappelijk ook niet geïnterpreteerd worden. Zo dacht men althans….de wetenschap is intussen ook al verder gevorderd en misschien kan deze tekst bijdragen tot een verzoening tussen kunst en wetenschap.

De analyse en de synthese van het wereldbeeld van Daisne kunnen we lezen in zijn boeken. Op mijn beurt heb ik een synthese gemaakt van wat ik van het magisch-realisme begrepen heb, met de bouwstenen die ik in de werken zelf gevonden heb. Ik ben dus niet op zoek gegaan naar andere inspiratiebronnen.

Wat ik voor ogen heb is een vertaling van de ‘betekenis’ die ik meen te vinden, die dikwijls zeer diep verscholen ligt, in termen die meer aansluiten bij de algemene omgangstaal.

Uiteindelijk is het de bedoeling dat we terugkeren naar de bron van Daisne zelf en dat zijn werken terug kunnen uitgegeven worden. Afkikker zal binnenkort een essay uitgeven; ‘Venezy 2012′ met een interpretatie van ‘De trein der traagheid’. Dit zal tevens een dvd bevatten met een docudrama.

De term magisch-realisme komt van het Italiaans ‘realsmo magico’ dat beoefend werd o.a. door Massimo Bontempelli rond 1900. Ook Calvino in ‘Il Barone Rampante’ schrijft in deze stijl. Doch Daisne heeft enkel de term overgenomen en zijn eigen inhoud eraan gegeven. Daisnes werk vertrekt van zijn eigen leven, ik zou zelfs de term hyper-realisme durven gebruiken omdat hij zijn eigen dromen en ideeën in zijn werken verwerkt heeft.

Andere schrijvers die Daisne aanhaalt die hem beïnvloed hebben zijn Plato, Pirandello, Poesjkin en E.T.A. Hoffmann die geboren is in Koningsbergen en een leerling was van Kant. Daisne heeft Hoffmann grondig bestudeerd omwille van de Slavische accenten in zijn werk. Geen van deze schrijvers heeft hij echter gekopieerd maar hij zal er wel verwantschap in teruggevonden hebben.

In het boekje ‘Wat is magisch-realisme’ schrijft Daisne; “louter fantastiek doodt de magie eveneens als de platte nuchterheid. Ik heb eens deze lapidaire uitstekende bepaling van gelezen: magie is bovenzinnelijkheid bewerkt door menselijke tussenkomst”. Magisch-realisme is dus verschillend van een mirakel of een sprookje. Een sprookje is louter fantasie en een mirakel is afkomstig van de goden. Natuurlijk hiermee is nog niet uitgelegd waarin de magie van Daisne juist bestaat. Het oproepen van magie vond Daisne bij alle grote kunst. Bij deze heeft hij zichzelf en terecht, bij de grote kunstenaars gerekend. Het is aan de lezers om dit levendig te houden.

Samengevat zou ik kunnen zeggen dat Daisne nog steeds tot de avant- garde behoort omdat hij in de toekomst kijkt: hij wist dat we zijn verjaardag zouden vieren!! Zijn werk omvat de verwondering en brengt de lezer in een soort roes of trance. Het incorporeert een tweede werkelijkheid die droom genoemd wordt, waarmee zijn werk een spirituele dimensie krijgt. Het magisch-realisme heeft ook een sociaal dienende functie omdat het een stukje waarheid beoogt te treffen tussen al die onware deeltjes die ons omringen. Daisne gebruikte zijn werk als een therapie om zijn verdriet of een frustratie af te schrijven. Hij heeft een nieuwe orde van denken in zijn werk ingebouwd, dat dan weer verbonden is met de eeuwenoude filosofie van Plato. Nieuwerwets is dan ook een woordje dat hem dierbaar is.

Ik heb ook gevonden dat Daisne de term magisch-realisme gebruikte als een leuze. Hij wist dat hij met Gojim in 1939 een nieuwe weg was ingeslagen en dat hij zijn stijl gevonden had, zo schreef althans de pers. Zijn allereerste werkje ‘Sonia Karinova’ kon echter niet worden uitgegeven omdat het te realistisch was; hij had gewoon zijn brieven en deze van zijn verloofde Julia Meert en nog andere brieven samengebundeld met veel poëzie als bindmiddel en dat vonden de mensen te intiem. Dit boekje is onlangs uitgegeven bij AMCV, het Letterenhuis in Antwerpen, waar zijn manuscripten bewaard worden.

Het magisch-realisme kunnen we ook beschouwen als een handtekening van Daisne, het is inderdaad een stijlelement. Algemeen kan men zeggen dat het leven zich ontplooit op verschillende niveaus; sociaal-biologisch, literair-psychologisch, politiek-historisch, fysisch-metafysisch, bewust-onbewust. Wat ik van de literatuur begrepen heb, is dat Daisne deze verschillende niveaus bijna onopvallend over elkaar heen laat schuiven zodat er een zekere gelaagdheid ontstaat en het werk een consistentie krijgt. Verschillende woorden krijgen zo verschillende betekenissen volgens de context die de lezer erin terugvindt. Dus iedereen leest zijn werken anders. Anderzijds kan men ook zeggen, wanneer men zijn werken herleest men deze ook steeds verschillend zal lezen omdat men er andere elemenen in teugvindt.

Hoe meer men begrijpt hoe leuker het wordt en hoe meer men ziet dat de puzzeldeeltjes in elkaar passen. Veelal slaat Daisne een zijstraatje in en de lezers volgen gedwee en zonder het te merken wordt een andere wereld opgeroepen. Dikwijls wordt het een verhaal in een verhaal….zoals de Russische poppetjes. Zijn werken samen vormen dan het grote werk zoals bij de alchemisten. Alchemie is ook een toegepaste wetenschap en is evenwel een theosofie, ‘a mystic way of life’.

Magisch-realisme was voor Daisne ook een marketingconcept. wetende dat hij in de Economische Wetenschappen doctoreerde, wist hij zeer goed dat er een nieuwe term nodig was om zijn werken bij het publiek te brengen. Magisch-realisme sloeg direct aan zowel bij de pers, lezers, uitgeverijen en de literaire wereld. Een vierde element van het magisch-realisme is de metafoor of de verdichting van de werkelijkheid. Aangezien Daisne debuteerde als dichter is dit niet verwonderlijk. Men spreekt zo van een metaforische iconiciteit. Daisne kon beelden oproepen die in onze geest werkzaam zijn als iconen. Eén der sterkste metaforen is wel de ‘trein’. In zijn novelle ‘De trein der traagheid’ heeft hij er ook de wet der traagheid ingestopt, wat op het abstracte niveau kan uitgelegd worden als het geloof in het leven na de dood. En het is op dit tweede leven dat zijn werken nu gericht zijn. Daisne heeft de trein ook dikwijls in andere werken gebruikt; vb als titel ‘Heer zijn wij de trein die rijdt of de trein die stilstaat’. In mijn dossier aan Stad Gent heb ik als titel gebruikt: ‘Waar de trein bleef stille staan’, dit om de trein terug in beweging te krijgen omdat stilstand ook beweging oproept en de zin ook verwijst naar de sterre..

Ook eufemisme kunnen we als kenmerk van het magisch-realisme vernoemen. De oorlog was veel te erg om daarover rechtstreeks te schrijven, daarom heeft hij het geweld bedekt en onder gedekte termen de sfeer van de oorlog opgeroepen. Het is dan ook de stilte tussen zijn woorden die voor de spanning zorgt en de magie oproept. Steve Lacy zei: ‘The notes you don’t play are the most important”. Een tweede vb van eufemisme kunnen we ook halen uit ‘De trein der traagheid’. We weten dat iedereen in de trein slaapt en dat de leraar, de professor en de student ook hebben geslapen. Daisne vertrekt van een concreet gegeven, de mensen slapen wel vaker in de trein. Ook de soldaten sliepen toen ze met de trein naar Frankrijk werden gevoerd bij het begin van W.O.II, omdat ze het contact met de vertrouwde werkelijkheid verloren hadden. Verder in het boekje wordt de leraar wakker, alsook de professor en de student. Hier maakt Daisne de connotatie met de abstracte betekenis van slapen. Hij bedoelt dat de mensen geestelijk niet goed wakker zijn. Zo brutaal weg kon hij dat natuurlijk niet zeggen en daarom gebruikte hij de beeldspraak.

Misschien dat de ‘mneme’ als begrip ook iets kan toevoegen aan het magisch-realisme. De mneme is een eenheid van informatieve herinnering dat door middel van cultuur wordt doorgegeven. Dit in tegenstelling met de erfelijkheidsleer. Niettegenstaande dat Daisne het gevaarlijk vond om slaapwandelaars wakker te maken, heeft hij het toch op zijn manier gedurfd om bepaalde waarheden naar voor te brengen. Hij wou de mensen zelf doen nadenken, hen diplomatisch wakker schudden en zo zijn informatie op een quasi runische wijze doorgeven om bepaalde gedachten levend te houden en het denken te activeren.

Het bovenzinnelijk reddingsplan is duidelijk ook een eigenschap van het magisch-realisme, het behoort tot de kern van Daisnes bestaan; de mensen dichter bij de waarheid brengen. In de godsdienst zou men zeggen ‘dichter bij God’. Het reddingsplan van Daisne staat in verband met de verlichting van het taoisme en zen.

Verder heb ik ook de tijd-dimensieloosheid aangestippeld. Dit wordt in ‘De trein der traagheid’ expliciet aangegeven. Alle klokken zijn stil gevallen op half zeven, de tijd dat Daisne op de trein zit van Brussel naar Gent. Het is ook het moment dat hij verzinkt in de droom en terugdenkt aan de oorlogstijd in Carcassonne, Frankrijk. Dimensie slaat ook op ruimte. Tijd en dimensie zijn echter niet los te koppelen. In de trein weten de leraar en de professor niet waar ze zijn en ze vermoeden dat ze op een internationale trein zitten op weg naar de vreemde. Het gevoel van ‘gedepayseerd’ zijn kenden de soldaten destijds ook zeer goed wanneer ze door Frankrijk reden. Ook in Gojim (Raissa) en de andere verhalen van ‘6 Domino’s voor vrouwen’, wordt tijd en ruimte niet duidelijk omschreven. Dit gaat over de herinnering waarin men zeer goed kan overschakelen van de ene ruimte naar de andere. De herinnering roept het verleden op, terwijl in de droom men eerder een toekomstperspectief voor ogen heeft. Daisne speelt voortdurend met de spanning tussen herinnering en droom. Hij keert meestal terug naar de realiteit door middel van een shock of ongeval.

Het magisch-realisme als wapenschild en wapenspreuk is ook een mooi gezegde van Daisne. Hij zou de magie en het woord gebruiken om te strijden en zijn kennis door te geven om zo de gehele mensheid te dienen. Want het magisch-realisme was een kunstmatige schepping van schoonheid die de gehele mens moet voeden.

Een filosofische betekenis heeft het magisch-realisme ook vast en zeker. Het is wellicht verkeerd hier rechtstreeks naar Plato te verwijzen omdat de leer van Plato slechts uitzonderlijk kan gekend worden. Het betreft een geheime leer die men slechts door inwijding kan kennen. Toch zijn de basispunten voor iedereen begrijpbaar: goedheid, schoonheid, wijsheid en rechtvaardigheid.

In ‘In het Teken van Esmoreit’ schrijft Daisne op p 26 ‘De moderne mens heeft meegeleefd met de techniek; hij weet niet dat de zuivere wetenschap al weer weg geëvolueerd is van Descartes, Darwin en Freud, terug naar Platoon en Peter Pan, naar de goede oude degelijke dingen die ‘aeternalia’ heten.

Op een gegeven moment was Daisne begonnen met de term magisch-realisme in vraag beginnen stellen. Hij wou geen aanstichter van een stroming zijn en zocht naar iets anders zonder het magisch-realisme, dat zijn leuze was, los te laten. Daarom beschreef hij zijn beginperiode als romantisch magisch-realisme omdat deze stijl zo vanzelf gekomen was. Later is hij zijn magisch-realisme meer technisch gaan benaderen omdat een roman schrijven ook een technisch stramien veronderstelt. De leest van zijn latere periode noemt hij het klassiek magish-realisme. Bij deze wou hij zichzelf nogmaals plaatsen bij de grote klassiekers. Ondertussen had hij van de wereldliteratuur zijn wetenschappelijk werk gemaakt en dit in relatie tot film als zevende kunst.

Zijn bagage was enorm en waarschijnlijk was Gent en het Nederlands taalgebied te klein (wellicht nog steeds) om dit allemaal naar waarde te schatten.

Synchroniciteit is mijn stokpaardje. Ik hou van toevalligheden zoals bvb Onlangs liep ik de Boekentoren binnen toen er juist een uitverkoop was van oude boeken. Ik liep door tot het einde van de gang en dacht als ik nu iets vind van Daisne…Ik nam lukraak een boekje uit de bak ‘Dietsche Warande en Belfort’ en middenin vond ik het volgende gedicht:

Wees gegroet, Madonna vol van gratie

Opperst aangezicht van eeuwig schoon

Maagdelijke meesteres der passie

Zoete moeder van Gods beste Zoon

Wees gegroet, o liefste Vrouw der vrouwen

Doog mijn minnedrift en koester mij

Laat in mij de liefde nooit verlauwen

Bid voor mij lijk ik U benedij:

Uit de gloed van mijn dromen

En het dankbare stromen

Van mijn erfelijk bloed:

Wees gegroet!

In Veva op p 265 van ‘6 Domino’s voor Vrouwen’ schrijft Daisne: maar een gunstige samenloop van omstandigheden heeft me weer gebracht naar de Taverne des Beaux-Arts, die als het ware het hoofdkwartier is geweest van de belangrijke episoden uit de geschiedenis van FRAWARADAR. Frawaradar is een runewoord wat wil zeggen: de dappere is gedood. Veva is zijn muze die in het theaterstuk sterft door een te sterke druk van de regisseur. In de novelle Veva wordt ze ziek omdat haar moeder gestorven is. Bij een volgende show met Vaclav als manager/producent, komt ze om in een brand tijdens de show op het ogenblik dat Chris die haar broer, haar minnaar en regisseur is, zelfmoord pleegt op zijn hotelkamer. Hier herkent men heel duidelijk de verschuiving van het ene niveau over het andere. De opvoering kan nog concreet beschouwd worden maar de zelfmoord moet met interpreteren op het abstracte niveau. Ook broer en zus moet men interpreteren als behorend tot dezelfde kunst-familie in tegenstelling tot Vaclav die tot een andere clan behoort. Deze novelle verwijst naar een later roman ‘De man die zijn haar kort liet knippen’, die Daisne geschreven heeft na de dood van zijn vader. Deze roman heeft ook gewerkt als therapie om zijn verdriet te verwerken.

Over de metafysica, die ook deel uitmaakt van het magisch-realisme kan niet veel gezegd worden omdat deze eigenschap te persoonlijk is.

Ook de verwondering zal voor iedereen verschillend zijn. Wat mij het meest verwonderde is de binding die bestaat tussen al zijn novellen, poëzie en boeken.

De ascese is voor Daisne ook zeer belangrijk geweest omdat hij overtuigd was, indien hij energie kon uitsparen op één niveau, hij deze energie zou kunnen aanwenden op een ander niveau. Men kan het vergelijken met een som geld verdelen, wat men uitspaart voor het ene kan gespendeerd worden voor iets anders. Ik wil er maar op duiden dat Daisne veel verstervingen gedaan heeft om zo een immens coherent oeuvre te schrijven.

Splitsing van de persoonlijkheid komt ook vaak voor in de boeken en novellen van Daisne. Veelal zijn het afsplitsingen van zijn eigen persoonlijkheid. Hij neemt het niet nauw met de ondeelbaarheid van de persoonlijkheid. Ook de vrouwenbeelden schuiven over elkaar heen. Men kan zelfs zeggen dat wanneer Daisne zich sterk genoeg iets inbeeldt, deze droom een bijna zelfstandig leven gaat leiden. De afsplitsing van de persoonlijkheid creëert een afstand tussen de persoon die hij beschrijft en de literatuur. Het is ook bijna nooit geheel duidelijk over wie het eigenlijk gaat. De personages in ‘6 Domino’s voor Vrouwen’ lopen in elkaar over. Op deze manier komt hij ook steeds dichter bij de idee van de vrouw en dus ook dichter bij Plato.

Door het feit dat Daisne de dromen laat meespelen in het spel van de perceptie wordt op het vlak van het onbewuste voortdurend nieuwe structuren geschapen die zelfs als we slapen hun denkproces verder zetten. Kunst kan op deze manier de bindingen van de neuronen wijzigen zodat ook nieuwe ideeën ontstaan die ons denkvermogen flexibel maken. Volgens het psychisch automatisme brengen nieuwe gedachten ook nieuwe handelingen met zich mee en zo kan het evenwicht telkens worden hersteld. Een treffend voorbeeld is het feit dat ik begonnen ben met Lago Maggiore te herlezen en bijgevolg meer dan 50 werken van Daisne gelezen heb en een gans project heb opgestart met vzw Klimop dat qua timing wonderwel inpast bij de viering van 100 jaar Daisne.

Een zeer belangrijk kenmerk van het magisch-realisme is de toepassing van de semiotica op de werken van Daisne. Het is vrijwel duidelijk dat we de geheimen van Daisne enkel kunnen decoderen in de context van semiotiek en semantiek. Semantiek duidt op de betekenis die men aan zijn geschriften toekent en semiotiek is de leer van tekens en symbolen. Een boek kan ook opgevat worden als een verzameling van tekens. Om de werken van Daisne te begrijpen moet men er een zekere betekenis kunnen aan geven. Maar deze betekenis ligt veelal juist buiten het boekje. Daisne roept veelal een wereld op zonder hem te benoemen. Het is de lezer die het boek moet afmaken via zijn persoonlijke interpretatie. In de literatuurstudie komt het accent ook meer en meer te liggen op perceptie, dus op de activiteit van de lezer en zijn cognitieve verwerking van de teksten. Vroeger lag het accent van de studie meer op stromingen die men vanuit een algemene studie had vastgelegd. Nu beseft men dat kunst toch meer op het individuele vlak moet benaderd worden.

Er zijn drie bewegingen van semantiek die in de werken van Daisne terug te vinden zijn:

a) Buitentekstuele semantiek: deze verwijst naar een werkelijkheid die niet in de tekst staat, vb de oorlog in ‘De trein der traagheid’.

b) Intertekstuele semantiek: deze verwijst naar andere werken van dezelfde schrijver. In Baratzeartea zegt de schrijver tot Gratien toen hij sprak over Carcassonne en de oorlog: ik merk dat je Lago Maggiore niet gelezen hebt, want daarin staat dat ik de Belgische soldaten in Montpellier heb ingehaald toen ik als luitenant belast was treinen te zoeken voor hun terugkeer.

c) Autonome bewegingen van semantiek, verwijst naar delen van de tekst zelf, vb op verschillende plaatsen in de tekst van ‘De trein der traagheid’ staat er dood-gewoon. Volgens mij verwijst dit reeds voldoende naar de oorlog omdat enkel in de oorlog de dood zo doodgewoon kan lijken.

De wederopstanding moeten we ook vermelden als behorend tot het magisch-realisme. In veel gedichten wordt daar naar verwezen.

In Schimmen om een Schemerlamp lezen we op p 84:

Ze zagen het niet en ze zien ‘t niet. En nu ben ik te oud om nog iemand iets te leren. De draad waaraan mijn leven hangt is haast helemaal doorgesleten; de schikgodin zal ‘t nu niet lang meer maken. Ik krijg bovendien zwarte vlekken en stof voor mijn ogen. Maar niet daarom noem ik mijn einde roemloos. Jullie weten nu waarom ik mijn voorbije leven beschouw als mislukt en jammer vergeefs. Rare memoires denk je misschien. Och nee, jullie kennen me wel. Ik ben maar een oude spiegel (in spiegelschrift).

Zo ook kunnen we ons blijven spiegelen in de werken van Daisne en ieder voor zich een nieuwe orde ontwikkelen. Aan ons om daar verder aan te werken.

Met Klimop onderzoeken we GOJIM, het is vrij moeilijk te duiden. Het is zijn eerste gepubliceerde novelle geschreven begin 1939. De eerste roman Sonia Karinova is uitgegeven bij het AMVC Antwerpen, deze was geschreven in 1938. Renée is een verdere uitwerking en transpositie van Sonia Karinova. ‘6 Domino’s voor vrouwen’ is geschreven tijdens de oorlog. In verschillende roman’s wordt verwezen naar Carcassonne waar Daisne verbleef, meer bepaald op het kasteel van Pomas van eind mei 1940 tot 9 augustus 1940. Als luitenant was hij toen belast de Belgische soldaten terug naar België te brengen. Het zoeken van treinen en de onderhandelingen met de Duitsers heeft 3 maanden geduurd en mag dus wel DE TREIN DER TRAAGHEID genoemd worden.

DE WET DER TRAAGHEID IS NOG STEEDS WAT KRACHT

Het essay: ‘VENEZY 2012′ zal deze zomer gedrukt zijn en 10 mei is onze 2 de filmdag in Afkikker met Franse volksmuziek Rosinhol. .

JOHAN DAISNE

HET GROTE AVONTUUR

IS TOT JE LAATSTE UUR

TE LEVEN, HOE DAN OOK

‘T VERLEDEN WERD GEEN ROOK

IN BOEKEN BRANDT HET VUUR

EN BLIJFT NU IN DE SCHUUR

SCHIJNBAAR GEEN BRANDSTOF OVER

GELOOF NOG IN DE TOVER

VAN EEN GEVORDERD UUR

DE NACHT HEEFT OOK ZIJN ZONNEN

ZIJN BRAILLESCHRIFT, HET VUUR

DER EINDELOZE BRONNEN

HET GROTE AVONTUUR

IS WACHTEN OP ELK KOMEN

GELOVEN DAT JEUGDDROMEN

ONEINDIG ZIJN VAN DUUR

[simage=359,max,n,center,] [simage=235,max,n,center,]

http://www.snob.ru/profile/blog/16290/28444

Video-art van Vladimir Kaigorodov met stem van Jan Hoet (het was gesprek met Jan Van Imschoot over actuele kunst) op uitnodiging van vzw Klimop.

Dit jaar werken we aan de geschiedenis van “Het Hooghuys” . De eigenaars zijn gekend vanaf de 16de eeuw, dankzij historicus Daniel Lievois. De dieren zijn herkend door het museum voor Dierkunde Gent. De scherven van vaatwerk gewassen en geteld.

In de Zwarte doos waren we zelf op zoek gegaan naar de eigenaars, het was ons gedeeltelijk gelukt tot 1700 terug te gaan. Maar de mooie aaneensluiting in een ruimere context kunt u hier lezen van Daniel Lievois.

daniel lievois

Onze historiek van evenementen vanaf the eighties :

historiek See the list of events we organised

“Medieval Earth” thousand years of darkness and suddenly the light falls in. Come to see…..

logo hooghuys, the house of Rita De Vuyst, treasures and books, contact me to visitafkikker_historiek1

p1000555p1000550p1000546

Leave a Reply